II OZ 857/17

Dnia 24 listopada 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. H. i B. H. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II OZ 857/17 wydanego w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi K. H. i B. H. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia: oddalić wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 6 września 2017 r., sygn. akt II OZ 857/17, na skutek zażalenia K. H. i B. H., uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 26 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 793/16, którym odrzucono skargę kasacyjną skarżących od wyroku Sądu pierwszej instancji z 9 lutego 2017 r., którym oddalono skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2016 r. w przedmiocie opłaty legalizacyjnej. Pismem z 26 września 2017 r. K. H. i B. H. wystąpili o uzupełnienie ww. postanowienia NSA z 6 września 2017 r. "o zwrot kosztów w wysokości 600,- zł od WSA we Wrocławiu". Rozpoznając wniosek Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Art. 157 § 1 p.p.s.a. poprzez odpowiednie stosowanie dotyczy także postanowień (art. 166 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 6 września 2017 r. nie odniósł się do zawartego w zażaleniu wniosku "o zasądzenie kosztów według spisu kosztów", gdyż brak było podstawy prawnej do orzekania w tym przedmiocie. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawiają dwa zasadnicze powody. Pierwszy z nich dotyczy niemożności orzekania o kosztach w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie bowiem z art. 199 p.p.s.a., będącym przepisem ogólnym, stosowanym jako zasada przy ponoszeniu kosztów postępowania, strony same ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy przepis szczególny stanowi inaczej. W art. 209 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Z powyższego wynika zatem, że nie istnieje żaden przepis szczególny dający podstawę do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, niż wskazane w tym przepisie, w szczególności w postanowieniach, które nie kończą postępowania w sprawie, jakim jest wydane w tej sprawie postanowienie rozstrzygające o zażaleniu. Nie oznacza to jednakże, że co do zasady koszty związane z wniesieniem zażalenia nie mogą być rozliczone w następnie wydanym wyroku, z uwzględnieniem zasad dotyczących zwrotu kosztów postępowania wynikających z art. 200 p.p.s.a. (uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07). Po drugie, w tej sprawie zamieszczenie w postanowieniu z 6 września 2017 r. orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów, o które wnoszą skarżący, stałoby również w sprzeczności z celem instytucji uregulowanej w art. 199 – 210 p.p.s.a. dotyczącej zwrotu kosztów postępowania między stronami. Nie ma bowiem możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżących od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 166 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.