II OZ 829/17

Dnia 31 sierpnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Fundacji [...] z siedzibą w W. na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 184/17 w przedmiocie opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić zażalenie.

Przewodnicząca Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w związku z wnioskiem skarżącej Fundacji [...] z siedzibą w W. o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z 15 maja 2017 r., którym oddalono skargę skarżącej na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] listopada 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, zarządzeniem z 31 maja 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 184/17 wezwała skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych. Wskazano przy tym na wymóg uiszczenia tej kwoty w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem jej ściągnięcia. Skarżąca na to zarządzenie wniosła zażalenie twierdząc, że naruszono art. 239 § 2 w zw. z art. 212 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżąca nie jest organizacją pożytku publicznego, co doprowadziło do bezpodstawnego uznania, że zobowiązana jest do uiszczania opłat sądowych, w tym opłaty kancelaryjnej. Zdaniem skarżącej, jest ona podmiotem, o którym mowa w art. 239 § 2 p.p.s.a., tj. organizacją pożytku publicznego, która nie prowadzi działalności gospodarczej i która złożyła skargę we własnej sprawie. Stwierdziła, że sprawa dotyczy jej bezpośrednio, gdyż opłata kancelaryjna dotyczy wniosku o sporządzenie uzasadniania wyroku, którym oddalona została jej skarga. Skarżąca dodała również, że "udział w postępowaniu Fundacji [...] uzasadniony był jej celami statutowymi oraz poparty słusznym interesem społecznym" oraz że "możliwość występowania w przedmiotowym postępowaniu Fundacji pozwoliłaby na wszechstronniejsze przedstawienie zagadnień związanych z nadużyciem prawa przez Gminę P. oraz Starostę P., ich niewłaściwego działania wobec obywatela". Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Istota występującego w zażaleniu zagadnienia sprowadza się do tego, czy sprawa, w której skarżąca Fundacja – będąca, jak wynika z dołączonego do akt wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego, organizacją pożytku publicznego – jest "sprawą własną" skarżącej Fundacji w rozumieniu art. 239 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Rozstrzygnięcie tego zagadnienia zależy od wyjaśnienia zakresu pojęcia "sprawa własna". W ocenie NSA rozpoznającego zażalenie pojęcie "sprawa własna" należy odczytywać w kontekście przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Kodeksu postępowania administracyjnego i Ordynacji podatkowej, w których używa się takich sformułowań, jak "sprawa innych osób" (art. 33 § 2 p.p.s.a.), "sprawa dotycząca interesów prawnych innych osób" (art. 25 § 4 i art. 50 § 1 p.p.s.a.) oraz "sprawa dotycząca innej osoby" (art. 31 § 1 k.p.a. i art. 133a § 1 Ordynacji podatkowej). Na tej podstawie można na gruncie wskazanych aktów prawnych przeciwstawić "sprawę własną" sprawie, która dotyczy interesów prawnych innych osób. "Sprawą własną" jest więc sprawa, która dotyczy interesów prawnych podmiotu, który w tej sprawie występuje. Tak rozumiana "sprawa własna" musi być odróżniana od sprawy, w której określony podmiot występuje nie z uwagi na swój interes prawny, ale interes prawny innego podmiotu, którego bądź broni, bądź zwalcza w imię ochrony interesu publicznego lub innych osób. To mając na uwadze zauważyć należy, że zaskarżone przed Sądem pierwszej instancji postanowienie zostało wydane w postępowaniu, które dotyczy uznania za mienie gromadzkie określonej nieruchomości, a więc interesu prawnego innej osoby, niż skarżąca Fundacja, która w tej sprawie, co przyznaje w zażaleniu, wystąpiła nie po to, aby bronić swego interesu prawnego, lecz w celu ochrony interesu społecznego. Z tych względów zaskarżone zarządzenie, którym wezwano skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, którym oddalono skargę Fundacji, w wysokości 100 zł, stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. nr 221, poz. 2192), uznać należy za odpowiadające prawu. W tym stanie sprawy wniesione zażalenie, jako niezasadne, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a.