II OZ 823/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia V. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2432/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi V. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 26 lipca 2024 r., znak: DL.WIPO.410.1281.2020/OR w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z 19 grudnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2432/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), odrzucił skargę V.G. (dalej "skarżący") na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 26 lipca 2024 r., znak: DL.WIPO.410.1281.2020/OR w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Powodem odrzucenia skargi było nieuiszczenie przez Skarżącego wpisu od skargi w terminie do tego wyznaczonym pomimo wcześniejszego wezwania skarżącego zarządzeniem Przewodniczącego do jego wniesienia. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Zarzuca naruszenie art. 220 § 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji gdy nie wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia opłaty od skargi. W pierwszej kolejności powinno dojść do zweryfikowania czy autor skargi rzeczywiście jest pełnomocnikiem skarżącego, a dopiero później wezwanie go do uzupełnienia jej braków fiskalnych. Skarżący domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi I instancji w celu nadania sprawie biegu. Wnosi o przeprowadzenie dowodu z treści korespondencji przesłanej pełnomocnikowi skarżącego z dnia 18 października 2024 r. , w której brak jest informacji co do wezwania do uiszczenia wpisu. Skarżący uważa rozstrzygnięcie Sądu za błędne. Wskazuje, że pismem z 18 października 2024 r. istotnie wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków złożonej skargi, jednak wezwanie to dotyczyło przedłożenia stosownego pełnomocnictwa, nie zaś opłaty od skargi. Skarżący dodaje, że dopiero po przesądzeniu czy pełnomocnik istotnie występuje w sprawie, a więc po otrzymaniu stosownego pełnomocnictwa, właściwym byłoby kierowanie względem niego dodatkowych zobowiązań ze skutkiem względem samej strony. Jakkolwiek zatem kwestionowany w niniejszej sprawie pozostaje fakt wezwania pełnomocnika do uiszczenia opłaty, to również chronologia sanacji braków skargi budzi istotne zastrzeżenia. Powyższe zastrzeżenia wydają się celowe, albowiem niewykluczona byłaby sytuacja, w której pełnomocnik pozostawałby właściwy jedynie do wniesienia skargi bez umocowania do dalszego działania, wówczas wzywanie go do uiszczenia braków skargi, pozbawione byłoby podstaw. Pełnomocnik skarżącego twierdzi, że oprócz przedłożonego wezwania, odpisu skargi, nie odnalazł w kopercie wezwania do uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skoro z art. 220 § 1 P.p.s.a. wynika obowiązek opłacenia pisma podlegającego opłacie, którą bez wątpienia jest skarga jako pismo, które inicjuje postępowanie (art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a.), to profesjonalny pełnomocnik wnoszący skargę powinien taką opłatę sądową uiścić wraz ze złożeniem skargi. Brak dołączenia pełnomocnictwa nie wyklucza jednoczesnego wezwania potencjalnego pełnomocnika do uiszczenia wpisu od skargi albowiem bez względu na to czy pełnomocnik wykaże umocowanie pełnomocnictwem czy też nie, skargę należało opłacić. Takie działanie Sądu jest uzasadnione ekonomią procesową bowiem oczekiwanie do momentu przesłania pełnomocnictwa i dopiero potem wzywanie do uiszczenia wpisu od skargi znacząco wydłużałoby czas skierowania skargi do rozpoznania. Nie jest błędem wezwanie choćby potencjalnego pełnomocnika do uiszczenia wpisu od skargi gdy jeszcze nie wykazał on umocowania albowiem zawsze kiedy takiego pełnomocnictwa nie będzie a zostanie uiszczona opłata Sąd może nadać skardze bieg uznając, że skarżący występuje w sprawie samodzielnie. Skoro pełnomocnik składa skargę i ją podpisuje za skarżącego można słusznie przyjąć, że pełnomocnictwo istnieje tylko z niewiadomych przyczyn nie zostało nadesłane. Wobec tego skierowanie wezwania o wpis do pełnomocnika było uzasadnione nawet gdy nie potwierdził swego umocowania. Chronologia podjętych przez Sąd I instancji czynności nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. O odrzuceniu skargi zadecydowała okoliczność, że pełnomocnik pomimo wezwania nie uiścił wpisu w przewidzianym do tego terminie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru jednoznacznie wynika, że przesyłka skierowana do pełnomocnika skarżącego zawierała wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi (tj. pełnomocnictwa), odpowiedź organu na skargę oraz zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi (300 zł). Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym i korzysta z domniemania prawdziwości faktów nim stwierdzonych. Pełnomocnik musiałby zatem, chcąc obalić to domniemanie, uprawdopodobnić, że takiego wezwania w przesyłce nie było. Pełnomocnik jednak nie uwiarygodnił swych twierdzeń w tym zakresie. Z akt sprawy wynika, że z niewyjaśnionych powodów pełnomocnik nadesłał tylko odpisy pełnomocnictw pomijając obowiązek uiszczenia wpisu od skargi. Będąc profesjonalnym pełnomocnikiem o wymogu opłacenia skargi wiedział bowiem wskazał w skardze, że dołącza potwierdzenie opłaty, której jednak nie było. Podobnie wymienił w skardze pełnomocnictwo, którego nie dołączył. W tej sytuacji gdy został wezwany do przedłożenia pełnomocnictwa a jak podnosi brak było wezwania do uiszczenia wpisu powinien, mając na uwadze staranne prowadzenie powierzonych mu spraw, zweryfikować czy dokonał również opłaty za przedmiotową skargę. W ocenie NSA, Sąd I instancji nie miał żadnych podstaw aby uznać, że korespondencja przesłana pełnomocnikowi była niekompletna. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru stosowne wezwania zostały doręczone 7 listopada 2024 r. i do 14 listopada 2024 r. należało je wykonać. Tego jednak nie uczyniono. Skoro pełnomocnik nie dokonał opłaty wnosząc skargę, to powinien ją uzupełnić nawet bez uprzedniego wezwania sądu. Wezwanie w tym zakresie zostało mu doręczone co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru ale opłata nie została dokonana w wyznaczonym do tego terminie. W tej sytuacji zasadnym było odrzucenie skargi stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.