II OZ 817/17

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 135/17 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 kwietnia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 marca 2017 r. odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi L. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 27 marca 2017r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił L.T. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Od tego postanowienia skarżąca wniosła sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 marca 2017 r. L.T. pismem z dnia 20 maja 2017 r. wniosła zażalenie na w/w postanowienie z dnia 27 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 7 czerwca 2017 r. na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a. odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie zostały ujęte w tym katalogu określonym w art. 194 § 1 p.p.s.a., brak jest też innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. Ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia (zarządzenia) referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy. L. T. pismem z dnia 30 czerwca 2017 r. wniosła zażalenie na w/w postanowienie z dnia 7 czerwca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Zaznaczyć jednocześnie należy, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie nowelizacja powołanej wyżej ustawy, wprowadzona ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658), mocą której został zmieniony m.in. art. 260, mający w niniejszej sprawie zastosowanie. Na podstawie art. 1 pkt 73 ustawy nowelizującej, przepis art. 260 p.p.s.a. otrzymał nowe brzmienie. Stosownie do art. 260 § 1 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r. - rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu - art. 260 § 2 p.p.s.a. A zatem, ustawodawca w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania, cofnięcia, odmowy przyznania prawa pomocy albo umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, o jakim mowa w art. art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. Orzeczenie sądu staje się prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługują od niego żadne środki odwoławcze, w tym zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a., albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekał w tym przypadku jako sąd drugiej instancji. W tym stanie rzeczy zażalenie wniesione na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy jest niedopuszczalne. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.