II OZ 762/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt IV SAB/Po 16/14 odrzucające zażalenie W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SAB/Po 16/14 w sprawie ze skargi na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt IV SAB/Po 16/14 odrzucił zażalenie W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt IV SAB/Po 16/14 w sprawie z jego skargi na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem z 15 kwietnia 2014 r. Sąd Wojewódzki odrzucił skargę kasacyjną W. P. od postanowienia WSA z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 16/14 o odrzuceniu skargi na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Pismem z 28 kwietnia 2014 r. skarżący wniósł zażalenie od postanowienia z 15 kwietnia 2014 r. zarzucając Sądowi Wojewódzkiemu, że nie zapoznał się z dokumentami w sprawie oraz wnosząc o uchylenie wadliwie wydanych postanowień. Sąd Wojewódzki stwierdził, że skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia o trybie i sposobie wniesienia środka odwoławczego złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej – sporządzone i podpisane przez niego osobiście, a nie przez adwokata lub radcę prawnego. Oznacza to, że nie spełniało ono rygoru określonego przez art. 194 § 4 p.p.s.a. Sąd wyjaśnił, że braki dotyczące wymogów konstrukcyjnych pisma i zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego są brakami nieusuwalnymi, co skutkowało odrzuceniem zażalenia, stosownie do art. 178 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący; jak należy wnosić z całości wywodów zawartych w środku odwoławczym, zaskarżył postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako bezzasadne podlega oddaleniu. Podkreślenia wymaga, iż w niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania Sądu drugiej instancji może być tylko postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 13 maja 2014 r. odrzucające zażalenie W. P.. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Wojewódzki słusznie ocenił, iż wniesione przez skarżącego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej jest dotknięte brakiem nieusuwalnym w trybie art. 49 p.p.s.a. Badane zażalenie sporządził osobiście skarżący, nie legitymując się uprawnieniami wymaganymi od osób wymienionych w art. 175 § 2 i § 3 p.p.s.a. czym naruszył obowiązek wynikający z art. 194 § 4 p.p.s.a. Stosownie bowiem do tego przepisu zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, bądź którykolwiek z podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., tj. sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych, będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich, a także przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych lub rzecznika patentowego w sprawach własności przemysłowej. W niniejszej sprawie skarżący wnosząc zażalenie na postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 15 kwietnia 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, nie dopełnił powyższego wymogu, mimo że został o nim pouczony. Wobec powyższego Sąd Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 maja 2014 r. prawidłowo odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne, ponieważ skarżący nie należał do podmiotów wymienionych w powyższych przepisach. Należy przy tym zauważyć, że wnioskodawczyni permanentnie nie stosuje się do pouczeń Sądu o sposobie i trybie zaskarżenia, przez co jej zażalenie, a wcześniej skarga kasacyjna, zostały uznane za niedopuszczalne. Przekonanie zaś skarżącego o słuszności swoich roszczeń jest bez znaczenia dla merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia, bowiem w postępowaniu zażaleniowym Sąd ocenia tylko to, czy istotnie doszło do naruszenia normy art. 194 § 4 p.p.s.a. W tej sytuacji zarzuty przytoczone w uzasadnieniu zażalenia, które w znacznej mierze mają charakter obraźliwy, a zarazem wykraczające poza ramy środka odwoławczego należy uznać za niepodlegające ocenie sądu odwoławczego. Mając na uwadze wszystkie wyżej opisane okoliczności faktyczne i argumenty prawne Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada obowiązującemu prawu i orzekł jak na wstępie z mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.