II SA/Kr 857/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku M. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w dniu 8 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 24 lutego 2014 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu zlikwidowania rowu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 lutego 2014 r. znak: [....] M.A. zawarła wniosek o wstrzymanie tej decyzji. Zaskarżoną decyzją nakazano skarżącej (właścicielce działki nr .... W G. j) zlikwidowanie rowu powstałego na działce nr [....] przy granicy z działką nr [....] stanowiącą własność S.K. . W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że likwidacja rowu na jej działce nr [....] spowodowałaby trudne do odwrócenia skutki, ponieważ woda spływałaby po terenie działki nr [....] w kierunku wschodnim w sposób niekontrolowany, co doprowadziłoby do "trudnych do przewidzenia skutków". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, iż zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie zmierza do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie są grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa. Na aprobatę zasługuje także teza sformułowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11 (Lex Omega nr 948885), iż "W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ppsa oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę." Dlatego nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna wskazać we wniosku konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie. Odnosząc powyższe rozważania do wniosku M.A. , należy stwierdzić, że twierdzenia skarżącej wskazujące na to, że likwidacja opisanego wyżej rowu spowoduje trudne do odwrócenia skutki oraz grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody nie są uzasadnione. W ocenie Sądu skarżąca na uzasadnienie swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołała jedynie ogólne twierdzenia o możliwości powstania "trudnych do przewidzenia skutków" likwidacji rowu, lecz w żaden sposób nie sprecyzowała, na czym miałyby polegać te "trudne do przewidzenia skutki", ani na czym skarżąca opiera swoje twierdzenia. Jak wskazano wyżej, dla wstrzymania wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji nie wystarczy wskazanie, że zaskarżona będzie miała pewne konsekwencje w postaci zmiany dotychczas istniejącego stanu. Na składającym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa bowiem obowiązek odpowiedniego uzasadnienia swojego wniosku tak, by Sąd mógł ocenić, czy zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ppsa, tzn. czy w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wyjaśnić należy też, że sama potencjalna możliwość uchylenia zaskarżonego aktu nie stanowi przesłanki wstrzymania jej wykonania. Zdaniem Sądu skarżąca, na której spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu i która jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że takie podstawy zachodzą. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 4 i 5 ppsa.