II OZ 760/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1346/17 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1346/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. B. (dalej jako skarżący) na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oraz orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi. Powodem odrzucenia skargi było uiszczenie przez skarżącego wpisu od skargi z uchybieniem wyznaczonego do tego terminu. Sąd ustalił, że 7 dniowy termin na uiszczenie wpisu rozpoczął bieg po dniu doręczenia skarżącemu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 czerwca 2017 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi co nastąpiło 4 lipca 2017 r. i upływał w dniu 11 lipca 2017 r. Tymczasem skarżący uiścił wpis sądowy od skargi w dniu 12 lipca 2017 r. Sąd uznał, że sytuacja taka odpowiadała regulacji zawartej w art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w związku z art. 220 § 3 oraz art. 232 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") i wobec tego orzekł o odrzuceniu skargi oraz zwrocie uiszczonego wpisu sądowego. Skarżący w piśmie z dnia 2 stycznia 2018 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia. Jednocześnie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności w postaci uiszczenia "opłaty od skargi". Zwrócił się do WSA w Warszawie o rozważenie możliwości uchylenia zaskarżonego postanowienie we własnym zakresie i przywrócenie mu terminu do uiszczenia opłaty od skargi. W uzasadnieniu skarżący wskazuje, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest dla niego krzywdzące i zamyka mu drogę do obrony jego słusznych interesów. Potwierdził, że opłatę wniósł jeden dzień po terminie. Był bowiem przekonany, że chodzi o 7 dni roboczych, a nie 7 kolejnych dni od daty otrzymania wezwania do uiszczenia opłaty. Stwierdził, że jako starszy człowiek nawykł traktować niedzielę 9 lipca jako dzień świąteczny, który nie wlicza się do urzędowych terminów. Nie wliczył niedzieli do tych 7 dni. Twierdzi, że nie przekroczył terminu z powodu zaniedbania, czy też rozmyślnie ale z powodu nieświadomości prawdziwego stanu rzeczy. Z uwagi na przekroczenie terminu jedynie o jeden dzień poprosił o jego przywrócenie, gdyż w przeciwnym razie poniesie konsekwencje finansowe. W dalszej części zażalenia skarżący przywołał okoliczności związane z przedmiotem wniesionej skargi. Podkreślił, że jako emeryt nie jest w stanie zapłacić kary w wysokości 10.000 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wyjaśnić, że podstawy rozpatrzenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu uchybienia terminowi są różne od podstaw jakie należy wziąć pod uwagę rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu. W pierwszej sytuacji podstawą kwestionowania wydanego postanowienia jest twierdzenie, że nie uchybiono terminowi do dokonania czynności czy też termin ten nie zaczął w ogóle biec. W drugim przypadku strona twierdzi, że termin co prawda został uchybiony ale uchybienie to nastąpiło bez jej winy. Wynika z tego, że podstawy te są zgoła odmienne. Nie można zatem uzasadniać wadliwości postanowienia o odrzuceniu skargi z powodu uchybienia terminowi, składając w tym zakresie zażalenie, które z kolei nie kwestionuje samego biegu terminu ale opiera się na twierdzeniu, że strona nie ponosi winy za uchybienie terminowi. Taka sytuację mamy w niniejszej sprawie. Skarżący we wniesionym zażaleniu wprost stwierdza, że uchybił terminowi o jeden dzień ale wynikało to z jego nieświadomości odnośnie do zasad liczenia terminów do dokonania czynności procesowych. Oświadcza, że był przeświadczony o tym, że 7 dniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi obejmuje jedynie dni robocze i nie wlicza się do niego dni świątecznych jak niedziela. Z powyższego wynika, że skarżący w istocie nie kwestionuje samego uchybienia terminu do uiszczenia wpisu lecz dowodzi, że uchybienie to miało miejsce z powodów za które on nie ponosi winy. Tak sformułowane zarzuty nie mają wpływu na ocenę prawidłowości wydania zaskarżonego postanowienia. Zarzuty takie w ocenie NSA należy uznać za bezzasadne gdyż nie odnoszą się do istoty wydania zaskarżonego postanowienia. Tym samym zażalenie nie może zostać uwzględnione a zaskarżone postanowienie nie może zostać uchylone bowiem skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności, które podważyły by ustalenia Sądu I instancji, iż nastąpiło uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Sąd I instancji wydając postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu uchybienia terminu do uiszczenia wpisu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 P.p.s.a. postąpił prawidłowo. Uiszczenie wpisu od skargi nastąpiło w dniu 12 lipca 2017 r. czyli po upływie 7 dniowego terminu liczonego od dnia doręczenia skarżącemu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu (4 lipca 2017 r.). Należało zatem uznać, że uiszczony wpis jest czynnością bezskuteczną (art. 85 P.p.s.a.) i uznać to należy jakby nie został uiszczony. W tych okolicznościach Sąd miał prawo zastosować art. 220 § 3 P.p.s.a. i odrzucić skargę. Jeszcze raz podkreślić należy, że skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu godzi się z tym, że termin został uchybiony lecz nie z jego winy, co powoduje, że argumentacja takiego wniosku pozostaje w sprzeczności z podstawami odrzucenia skargi w sytuacji niedokonania czynności w terminie. Kwestionując odrzucenie skargi z powodu niedokonania czynności w terminie należy wykazać, że termin do dokonania uchybionej czynności (uiszczenia wpisu) nie rozpoczął swojego biegu. W złożonym zażaleniu skarżący posługując się argumentami o braku swojej winy nie dowodzi w żaden sposób, że termin nie biegł. Wręcz przeciwnie uważa, że termin biegł ale nie można mu przypisać winy za jego uchybienie. Wobec tego niezasadne są zarzuty zażalenia o braku podstaw do odrzucenia skargi skoro skarżący twierdzi, że uchybienie terminu miało miejsce ale jedynie nie z jego winy. Na marginesie wyjaśnić należy, że NSA nie rozpatrywał okoliczności wskazujących na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu bowiem ocena taka wchodzi w zakres rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu, który powinien rozpoznać WSA w Warszawie. Powyższe zagadnienie nie było przedmiotem zaskarżonego postanowienia więc NSA będąc związany przedmiotem zaskarżenia nie wypowiadał się w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził bezzasadność podniesionych w zażaleniu zarzutów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.