II OZ 734/18

Dnia 6 lipca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2604/16 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2604/16, odrzucił skargę kasacyjną A. C. od wyroku Sądu z 22 listopada 2017 r., którym oddalono skargę skarżącego na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] sierpnia 2016 r. stwierdzającą wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z [...] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 178 p.p.s.a., ponieważ skarżący, pomimo doręczenia wezwania, nie uzupełnił w ustawowym terminie jej braku formalnego, tj. nie złożył wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z dwoma odpisami tego wniosku poświadczonymi za zgodność z oryginałem. Skarżący w zażaleniu na postanowienie zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 177a w zw. z art. 178 p.p.s.a. Podniósł, że nie doręczono mu wezwania do uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi kasacyjnej, dlatego też "ów termin nie rozpoczął biegu". Powołał się na okoliczność, że pismem z 20 marca 2018 r. został wezwany jedynie do uzupełnienia wpisu od skargi kasacyjnej, któremu uczynił zadość w dniu 22 marca 2018 r. W ocenie skarżącego, "sprzecznym z zasadami logicznego myślenia i doświadczenia życiowego byłoby przyjęcie, iż w takim stanie rzeczy skarżący nie wypełniłby pozostałych obowiązków nałożonych na niego przez Sąd warunkujących przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej". Dalej skarżący wskazał, że za potwierdzeniem przesłania mu jedynie wezwania do uzupełnienia braku fiskalnego skargi kasacyjnej wskazują pismo przewodnie Sądu z 21 marca 2018 r., w którym wskazano liczbę pojedynczą przesłanego zarządzenia oraz okoliczność, że Sąd powinien, zgodnie z zasadami biurowości, pozostawić w aktach sprawy kopie wszystkich pism wysyłanych do stron, zamieszczając adnotację o dacie wysłania pisma. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i "nadanie biegu skardze kasacyjnej", ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Z ostrożności procesowej skarżący wniósł o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej. Postanowieniem z 15 maja 2018 r. Sąd pierwszej instancji odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Z akt sprawy wynika, że pismem z 21 marca 2018 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 marca 2018 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z dwoma odpisami wniosku poświadczonymi za zgodność z oryginałem. Nadto wezwano skarżącego do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 50 zł. Wezwania zostały doręczone profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego w dniu 22 marca 2018 r. (dowód: k. 438 akt sądowych). W tym samym dniu skarżący uiścił brakujący wpis od skargi kasacyjnej, jednakże, mimo upływu ustawowego terminu, nie nadesłał wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z dwoma odpisami tego wniosku. Zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej, pomimo wystosowanego wezwania, uzasadniało jej odrzucenie stosownie do treści art. 178 w zw. z art. 177a w zw. z art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Odnosząc się do zarzutu zażalenia, jakoby skarżący nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, wyjaśnić należy, że w aktach sprawy znajduje się dokument potwierdzający fakt otrzymania przez skarżącego tego wezwania. Jest nim zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania, z którego wynika, że przesyłka została doręczona osobie uprawnionej w kancelarii do odbioru korespondencji, która potwierdzenie odbioru przesyłki potwierdziła własnoręcznym podpisem oraz pieczątką kancelarii pełnomocnika skarżącego wraz z datą odbioru. Jest to dokument, z którym wiąże się domniemanie doręczenia przesyłki przez pocztę, i który stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jakkolwiek NSA zauważa, że w niniejszej sprawie zarówno wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, jak i wezwanie do uzupełnienia wpisu od skargi kasacyjnej, zostały wysłane w jednej kopercie, o czym świadczy adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru "wezwanie do usunięcia braków skargi kasacyjnej + wezwanie do uzupełnienia wpisu od skargi kasacyjnej" (k. 438 akt sądowych), to wyjaśnić należy, że taka praktyka jest co do zasady dopuszczalna. W takiej jednak sytuacji obowiązkiem Sądu było zamieszczenie dokładnej informacji o zawartości przesyłki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, bowiem strona musi mieć możliwość weryfikacji zawartości tej przesyłki jeszcze przed pokwitowaniem jej odbioru, a sąd w toku postępowania sądowego. Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 k.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1998 r., sygn. akt III CZ 51/98), zaś adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić. W tej sprawie, zgodnie z adnotacją na "zwrotce", Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że w kopercie znajduje się również wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W związku z tym należy stwierdzić, że wątpliwości skarżącego co do doręczenia tego wezwania są bezzasadne i nie poparte stosownymi dowodami. Dowodem tym nie może być dołączona do zażalenia kserokopia koperty, z której nie wynika, jakie pisma zostały w niej przez Sąd przesłane. Niezrozumiałym jest również powoływanie się na okoliczność, że obowiązkiem Sądu jest pozostawienie w aktach sprawy kopii wszystkich pism wysyłanych do stron z adnotacją o dacie ich wysłania. Jakkolwiek bowiem rację ma skarżący, że taki obowiązek wynika z § 8 zarządzenia Nr 14 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2015 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych, to w tej sprawie w aktach sądowych znajduje się egzemplarz wezwania do usunięcia braków skargi kasacyjnej z 21 marca 2018 r. adresowany do pełnomocnika skarżącego z adnotacją o wysłaniu w dniu 21 marca 2018 r. (k. 436 akt sądowych). Mając na uwadze powyższe argumenty należy uznać, że zażalenie jest niezasadne, a zakwestionowane postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 177a w zw. z art. 178 p.p.s.a. Nie doszło też do naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który w tej sprawie nie miał zastosowania. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.