II OZ 720/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1531/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K.P. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2016 r., [...] w przedmiocie wykonania zastępczego obowiązku rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1531/16, orzekając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę K.P. (dalej jako Skarżący) na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2016 r., [...] w przedmiocie wykonania zastępczego obowiązku rozbiórki. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że Skarżący w dniu 7 listopada 2016 r. wniósł skargę na powyższe postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 grudnia 2016 r. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenia dokonano skutecznie w sposób zastępczy, bo wezwania – na skutek nieodebrania dwukrotnie awizowanych przesyłek w dniach 2 stycznia i 10 stycznia 2017 r. – pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 16 stycznia 2017 r. Sąd uznał, że skoro Skarżący został skutecznie wezwany do uiszczenia wpisu w trybie art. 73 § 1-4 p.p.s.a. i nie uiścili go w zakreślonym terminie (do dnia 23 stycznia 2017 r.) ani do dnia wydania przedmiotowego postanowienia, to skarga podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego K.P. wniósł o możliwość przywrócenia dokonania wpisu. Wskazał, że nie otrzymał z poczty żadnego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Stwierdził, że odbiera wszystkie pisma. Jeśli nie ma go na miejscu za każdym razem w terminie proceduralnym udaje się do placówki pocztowej. Zwrócił uwagę na możliwość zaistnienia pomyłki. Zaznaczył, że nie jest właścicielem spornych konstrukcji. Nie jest właścicielem ani współwłaścicielem nieruchomości na której one się znajdują. Teren, na którym znajdują się te konstrukcje na mocy decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] przeszły na własność Skarbu Państwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2 art. 73 ustawy). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, o czym stanowi § 4 art. 73 p.p.s.a. W okolicznościach sprawy znaczenie ma przede wszystkim to, że po upływie ostatniego dnia terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., przyjmuje się fikcję prawną doręczenia, która polega na tym, iż w razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Tak dokonane doręczenie stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Sąd nie może przyjąć na podstawie formularza potwierdzenia odbioru, że doręczenie pisma sądowego na podstawie art. 73 było skuteczne, jeżeli doręczyciel nie wskazał w tym formularzu przyczyny uniemożliwiającej doręczenie właściwe lub zastępcze (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1999 r. o sygn. akt III CKN 621/99, publik. OSNC z 2000 r. nr 3, poz. 52). Ponadto należy mieć na uwadze, że domniemanie faktyczne doręczenia pisma w myśl art. 73 może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Jednakże brak jest podstaw aby w rozpoznawanej sprawie uznać, że skutek doręczenia w myśl art. 73 § 3 w związku z § 4 p.p.s.a. nie wystąpił w dniu 16 stycznia 2017 r., to jest w ostatnim dniu okresu 14 dni, licząc od dnia pierwszego awizo (2 stycznia 2017 r.). Powyższe oznacza, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi w rozpoznawanej sprawie rozpoczął bieg 16 stycznia 2017 r. i bezskutecznie upłynął 23 stycznia 2017 r. Odrzucając skargę 30 stycznia 2017 r. na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd nie popełnił zatem błędu skoro wpis od skargi w terminie nie wpłynął. Z art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika bowiem, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący w zażaleniu nie wskazał żadnych okoliczności, które poddawałyby w wątpliwość skuteczność doręczenia zastępczego. Nie podniesiono żadnych zarzutów co do naruszenia procedury doręczenia zastępczego. Tym samym Skarżący nie obalił domniemania doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu w myśl art. 73 § 4 p.p.s.a. Także NSA nie dopatrzył się naruszeń prawa w tym zakresie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że adres Skarżącego odpowiada adresowi wskazanemu w skardze, Odnotowano fakt pozostawienia przesyłki w placówce pocztowej oraz okoliczność pozostawienia zawiadomienia o tym w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 10 stycznia 2017 r. i do dnia 18 stycznia 2017 r. nie została podjęta. Należało zatem uznać, że jej doręczenie nastąpiło w dniu 16 stycznia 2017 r. Twierdzenie zażalenia, że Skarżący zasadniczo odbiera kierowane do niego pisma a jeśli nawet nie ma go w domu, to kieruje się po ich odbiór na pocztę, jako niepoparte żadnym dowodem, nie może zyskać uznania sądu kasacyjnego i prowadzić do uchylenia kontrolowanego postanowienia. Tak samo należy ocenić twierdzenia, że nastąpiła pomyłka. Zastanawiające jest także to, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dotyczącym wezwania do uiszczenia wpisu od skargi (k. 10 akt) w miejscu potwierdzenia odbioru przesyłki własnoręcznym podpisem widnieje przekreślony kilkakrotnie napis oznaczający datę 02.01.11 oraz podpis przypominający graficznie sposób w jaki Skarżący podpisał skargę (porównanie z wzorem podpisu na skardze k. 3, podobnie na k. 24). Okoliczność ta poddaje w wątpliwość twierdzenia Skarżącego, że nie wiedział o wezwaniu ani o zawiadomieniach w tym zakresie. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji