II OZ 717/14

Dnia 22 lipca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 422/13 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 17 grudnia 2013 r. dotyczące odrzucenia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie ze skargi A. G. na uchwałę Rady Powiatu w B. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały [...] Rady Powiatu w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie określania zadań oraz podziału środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, przypadających według algorytmu w 2012 r. na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych w Powiecie B. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 422/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił zażalenie A. G. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 17 grudnia 2013 r. dotyczące odrzucenia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 grudnia 2013 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013 r. odrzucił zażalenie A. G. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 grudnia 2013 r. wzywające skarżącego do uiszczenia ostatecznego wpisu od skargi. W dniu 8 stycznia 2014 r. do Sądu wpłynęło zażalenie na powyższe postanowienie. Zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2014 r., doręczonym w dniu 14 stycznia 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 17 grudnia 2013 r. w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Sąd I instancji, powołując się na treść z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że ponieważ w zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu sądowego (natomiast zażalenie na zarządzenie z dnia 8 stycznia 2014 r., zostało odrzucone postanowieniem z dnia 5 maja 2014 r. – Sąd tu przywołał błędnie datę "30 kwietnia 2014 r.") na podstawie ww. przepisu zażalenie należało odrzucić. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł A. G., wskazując, że złożenie oświadczenia w zakresie sytuacji finansowej byłoby fikcją, która miałaby tylko uzasadniać odmowę udzielenia prawa pomocy. W zażaleniu skarżący polemizuje także w zakresie zasadności wyodrębnienia przez Sąd I instancji z jednej skargi kilkudziesięciu skarg. Zdaniem skarżącego, przyjęcie i rozdzielenie złożonej skargi odbyło się przez Sąd I instancji z rażącym naruszeniem prawa, co musi skutkować nieważnością zaskarżonego postanowienia. Ponadto, w głównej mierze treść zażalenia stanowi polemikę w zakresie wygaśnięcia mandatu radnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Po pierwsze, kwestia "rozdzielenia skarg" była przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w prawomocnym postanowieniu z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 572/13. Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie nie dopatrzył się żadnych uchybień Sądu I instancji, a ponadto przesądził, że zarządzenie z dnia 17 czerwca 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi było prawidłowe. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. ocena ta jest wiążąca dla stron postępowania, jak i Sądów Administracyjnych. Oznacza to, że zarzutów nie można formułować na podstawach sprzecznych z oceną zawartą w prawomocnym orzeczeniu. Po drugie, przywołane w zażaleniu okoliczności dotyczące wygaśnięcia mandatu radnego nie są związane z treścią zaskarżonego postanowienia. Skarżący powinien mieć na względzie, że zaskarżone zażaleniem postanowienie dotyczy wyłącznie kwestii wpadkowej jaką jest ocena tego czy Sąd I instancji zasadnie odrzucił zażalenie na postanowienie tegoż Sądu z dnia 17 grudnia 2013 r. dotyczące odrzucenia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 grudnia 2013 r. Po trzecie, odnośnie prawa pomocy postępowanie toczyło się w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi i zostało zakończone prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 997/13, o oddaleniu zażalenia na postanowienie z dnia 15 października 2013 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Wynik tego postępowania nie ma zatem wpływu na zasadność wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Kolejny zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczył wyłącznie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Ponadto wskazania wymaga, że postanowieniem z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 716/14, Naczelny Sąd Administracyjny przesądził o legalności zarządzenia z dnia 8 stycznia 2014 r. o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 17 grudnia 2013 r. dotyczące odrzucenia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 grudnia 2013 r. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia wskazania wymaga, że Sąd I instancji nie dostrzegł, że doręczenie zarządzenia z dnia 8 stycznia 2014 r. nastąpiło z naruszeniem art. 67 § 1 i 5 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, w dniu wydania ww. zarządzenia w aktach znajdowało się pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego profesjonalnemu pełnomocnikowi. Pełnomocnictwo to wpłynęło do Sądu w dniu 3 stycznia 2014 r. Niewątpliwie zatem w dniu 10 stycznia 2014 r., a więc w dniu wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, Sąd I instancji, doręczając zarządzenie z dnia 8 stycznia 2014 r., pominął fakt ustanowienia przez skarżącego pełnomocnika. Zgodnie zaś z art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Niewątpliwie uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało oparte na ocenie, że zarządzenie z dnia 8 stycznia 2014 r. zostało skutecznie doręczone skarżącemu. Oznacza to, że Sąd I instancji co najmniej przedwcześnie zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucając zażalenie na postanowienie z dnia 17 grudnia 2013 r. dotyczące odrzucenia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 grudnia 2013 r. W tych warunków, wymagane będzie doręczenie zarządzenia z dnia 8 stycznia 2014 r. zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie.