II OZ 651/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 października 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 1036/25 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 czerwca 2025 roku znak: ... w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 października 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 1036/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 30 czerwca 2025 roku w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący w skardze złożył wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, wskazując iż jej realizacja może spowodować niepowetowane straty w środowisku naturalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) akcentując, że na stronie wnioskującej o wstrzymanie aktu ciąży powinność wykazania, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy ogólnikowy wywód strony. Wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010r., sygn. akt II FZ 595/10, postanowienie NSA z dnia 21 października 2010r., sygn. akt II FZ 522/10, oba dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008r., sygn. akt II OZ 131/08, niepubl.) i rzeczowo uzasadnić swój wniosek poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt I FSK 983/08, Lex nr 468877; postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786). Obowiązkiem sądu jest natomiast wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę. Sąd zauważył, że wniosek skarżącego nie zawierał takiego uprawdopodobnienia, a jedynie ogólnikowe stwierdzenia. Stąd Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniosek podlegał oddaleniu. Skarżący złożył od powyższego postanowienia zażalenie, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia przez orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 30 czerwca 2025 r. W uzasadnieniu zażalenia zarzucono, że w postanowieniu błędnie określono przedmiot wniosku oraz, że dowody wskazujące na konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji znajdują się aktach postępowania. Podniesiono, że wskutek naruszenia przepisów przez organy administracji nie zebrano dowodów dotyczących skutków realizacji inwestycji. Nadto pominięto analizę dokumentacji projektowej w zakresie odwodnienia, stateczności zboczy oraz warunków gruntowych, ocenę wpływu inwestycji na środowisko wodne i biologiczne, mimo przebiegania inwestycji w pobliżu siedlisk przyrodniczych objętych ochroną w ramach obszaru Natura 2000. W rezultacie nie wyjaśniono kwestii przeciwdziałania negatywnemu wpływowi inwestycji na środowisko naturalne, co wiązać się może ze znaczącą szkodą w następstwie budowy inwestycji lub trudnymi do odwrócenia skutkami. W odpowiedzi na zażalenie Gmina L. wniosła o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie decyzją z dnia 30 czerwca 2025r. na podstawicie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 k.p.a. oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 i art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej jako specustawa) po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty [...] z 22 sierpnia 2024 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w miejscowościach O. i S. w gminie L. - Wojewoda Małopolski częściowo uchylił zaskarżoną decyzję i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy a w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. Skarżący w skardze złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 30 czerwca 2025r. W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania wyżej wskazanej decyzji uwzględnienia wymagają uregulowania ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych polegające na uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawie inwestycji drogowych. Rozwiązania przewidziane w specustawie mają zapewnić szybkość i skuteczność realizacji inwestycji drogowych. Celowi temu służy m.in. uproszczenie procedur administracyjnych, możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, obowiązek rozpatrzenia odwołania oraz skargi do sądu administracyjnego w określonych w ustawie terminach. Mechanizmy przewidziane w powołanej ustawie w celu szybkiej i skutecznej realizacji inwestycji drogowej w sposób istotny ograniczają także możliwość udzielenia ochrony tymczasowej przez bardziej restrykcyjną ocenę sytuacji strony wnoszącej o wstrzymanie omawianego rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt II OZ 1356/14; z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 42/13). Chociaż wydanie decyzji w trybie tej ustawy nie wyłącza co do zasady możliwości wstrzymania jej wykonania, to jednak przy ocenie wniosku nie można pominąć wyjątkowego charakteru specustawy, której celem, jak wyżej wskazano, jest umożliwienie sprawnego prowadzenia inwestycji z zakresu dróg publicznych. Wobec powyższego argumenty podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej powinny być szczególnie przekonujące, rzetelne i wiarygodne, bowiem ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji byłoby istotnym zaburzeniem procesu inwestycyjnego i naruszałoby ważny interes społeczny. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji wskazał na niewystarczające uzasadnienie wniosku, a w konsekwencji brak uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodzić się należało z Sądem Wojewódzkim, że ogólnikowe twierdzenia o negatywnym wpływie inwestycji na środowisko nie mogły stanowić podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. Zaznaczyć przy tym należy, że skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności w zakresie następstw inwestycji dla jego nieruchomości. W szczególności nie wykazał, aby realizacja budowy drogi stwarzała dla jego nieruchomości zagrożenia powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podnoszone natomiast w zażaleniu argumenty, dotyczące nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, mają znaczenie dla merytorycznego rozpoznania sprawy, nie mogą natomiast stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności kwestie analizy dokumentacji projektowej w zakresie odwodnienia, stateczności zboczy, warunków gruntowych czy oceny wpływu inwestycji na środowisko wodne i biologiczne mogą stanowić przedmiot oceny na etapie wyrokowania, nie mogły natomiast być uwzględnione w postępowaniu wpadkowym dotyczącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mogły natomiast być uwzględnione w postępowaniu wpadkowym dotyczącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego należało stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia takich okoliczności, które warunkowałyby udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym samym akceptacji podlegało rozstrzygnięcie Sądu Wojewódzkiego o oddaleniu wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega uchybienie formalne zaskarżonego postanowienia, polegające na wskazaniu błędnego numeru zaskarżonej decyzji. Uchybienie to stanowiło jednak wyłącznie oczywistą omyłkę, która nie miała wpływu na wynik sprawy. Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. ----------------------- 4