II OZ 65/16

Dnia 28 stycznia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1161/14 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 13 listopada 2015 r., sygnatura akt IV SA/Wa 1161/14, Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku A. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, umorzył – na podstawie art. 249a p.p.s.a. – postępowanie wskazując, że postanowieniem z 9 lipca 2014 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego oraz zwolnienie od kosztów sądowych. Na skutek tego postanowienia Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącego radcę prawnego P. B. Prawo pomocy nie zostało skarżącemu cofnięte, co oznacza, że w dalszym ciągu jest zwolniony od kosztów sądowych i ma ustanowionego profesjonalnego pełnomocnika. Skarżący na to postanowienie wniósł zażalenie. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z zażalenia oraz innych pism skarżącego wynika, że zasadniczym motywem złożenia przez niego ponownego wniosku o przyznanie mu prawa pomocy jest fakt, że radca prawny P. B. odmówił skarżącemu sporządzenia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku oddalającego skargę. Fakt ten nie stanowi podstawy ponownego orzekania przez Sąd o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) właściwość sądu administracyjnego w sprawach z zakresu prawa pomocy w części dotyczącej ustanowienia pełnomocnika ogranicza się wyłącznie do ustanowienia takiego pełnomocnika. Konkretna osoba jest natomiast wyznaczana przez właściwą korporację prawniczą (art. 245 § 2 oraz art. 253 powołanej ustawy). Sąd nie mógłby więc wydać postanowienia zgodnego z intencją skarżącego, czyli takiego, które wykluczałoby jako jego pełnomocnika radcę prawnego P. B. Mógłby jedynie ponownie ustanowić mu pełnomocnika, co potwierdza stanowisko Sądu pierwszej instancji, że rozpoznanie wniosku skarżącego jest zbędne. W tym stanie sprawy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a wniesione zażalenie, jako niezasadne, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.