II OZ 643/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.K. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 1056/16 pozostawiające pismo R.K. z dnia 11 stycznia 2016 r. bez rozpoznania w sprawie ze skargi R.K. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie

Zarządzeniem z dnia 1 marca 2017 r. II SA/Lu 1056/16 Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w sprawie ze skargi R.K. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, pozostawił bez rozpoznania pismo skarżącego z dnia 11 stycznia 2016 r. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 21 października 2016 r. do sądu wpłynęła skarga R.K. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Na mocy zarządzenia z dnia 7 grudnia 2016 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania, czy przedmiotem skargi jest postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. czy postanowienie tego organu z dnia [...] sierpnia 2016 r., w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że przedmiotem skargi jest postanowienie ww. organu z dnia [...] października 2013 r. Pismem z dnia 11 stycznia 2016 r. skarżący udzielił odpowiedzi wskazując, że skarga dotyczy postanowienia Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. Następnie zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2017 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego ww. pisma z dnia 11 stycznia 2016 r. poprzez złożenie 1 egzemplarza jego odpisu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie w tym przedmiocie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 3 lutego 2017 r. Do chwili obecnej nie zostało wykonane. W ocenie Sędziego przedmiotowe pismo z dnia 11 stycznia 2016 r. należało pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", a to dlatego, że mimo wezwania skarżący nie usunął braku wskazanego pisma (termin upłynął z dniem 10 lutego 2017 r.), w konsekwencji uniemożliwiając nadanie temu pismu prawidłowego biegu. Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn niż w nim podniesione. W związku z wątpliwościami co do przedmiotu zaskarżenia skargą z dnia 6 października 2016 r. skarżący został wezwany do wskazania, który konkretnie akt organu jest przedmiotem zaskarżenia. Pismem datowanym na dzień 11 stycznia 2016 r. (data nadania 11 styczeń 2017 r.) skarżący udzielił informacji wskazując, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...]. Mając zatem na uwadze powyższe wskazać trzeba, że niniejsze pismo nie stanowi zwykłego pisma w sprawie, ale stanowi doprecyzowanie skargi z dnia 6 października 2016 r. Pismo to nie ma odrębnego od skargi bytu. A zatem powinno być w istocie potraktowane jako skarga. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że "jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wezwanie do uzupełnienia braku formalnego pisma oznaczonego datą 11 stycznia 2016 r., a więc w istocie wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, nie może zawierać rygoru pozostawienia bez rozpoznania, gdyż w tym zakresie "ustawa stanowi inaczej". W konsekwencji nie można było pozostawić tego pisma bez rozpoznania. Z powyższych przyczyn, na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., należało uchylić zakwestionowane zarządzenie. Dlatego orzeczono jak w sentencji.