II OZ 60/24

Dnia 13 lutego 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 292/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 września 2022 r., znak: DLI-II.7620.10.2020.PMJ.22 w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 292/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a", odrzucił skargę, ponieważ na wezwanie Sądu strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Sąd wskazał, że skarżąca pismem z 21 kwietnia 2023 r. wniesionym do Sądu drogą elektroniczną poinformowała, że pełnomocnictwem z 15 marca 2023 r. umocowała P. C. do reprezentowania w sprawie. Zwróciła się w nim również o kierowanie korespondencji sądowej zgodnie z jej wolą i oczekiwaniami na adres pełnomocnika. Powyższe Sąd uwzględnił, w tym przy doręczaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W konsekwencji powyższego wezwanie do uiszczenia wpisu zostało uznane za doręczone pełnomocnikowi skarżącej, w trybie art. 74a § 8 p.p.s.a., w dniu 1 września 2023 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia powyższego braku skargi upłynął z dniem 8 września 2023 r. Z akt sprawy wynika, że w powyższym terminie strona skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu sądowego od skargi, co stanowi formalną przeszkodę kontynuowania niniejszego postępowania. Następnie przy piśmie z 7 września 2023 r. pełnomocnik skarżącej poinformował o wypowiedzeniu mu pełnomocnictwa. W ocenie Sądu, pismo to nie miało wpływu na bieg terminu do usunięcia braku fiskalnego skargi. Jak wynika z art. 42 § 1 p.p.s.a, "wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do strony przeciwnej i innych uczestników – od dnia doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd". Stosownie zaś do art. 42 § 2 p.p.s.a. "adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy, który wypowiedział pełnomocnictwo, jest obowiązany działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Każdy inny pełnomocnik powinien, mimo wypowiedzenia, działać za mocodawcę przez ten sam czas, jeżeli jest to konieczne do uchronienia mocodawcy od niekorzystnych skutków prawnych". Sąd wskazał, że informacja wynikająca z ww. pisma uwzględniona zostanie w na dalszych etapach sprawy. Zażalenie na ww. postanowienie złożyła E. C., wnosząc o jego uchylenie. W ocenie skarżącej, za podstawę rozstrzygnięcia Sąd przyjął błędny stan faktyczny, ponieważ w jej ocenie Sąd dokonał nadinterpretacji jej oświadczenia woli co do zakresu udzielonego pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Zażalenie podlega oddaleniu. Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, Sąd I instancji zasadnie podjął czynności zmierzające do doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu pełnomocnikowi skarżącej. W okolicznościach niniejszej sprawy niezależnie od zakresu udzielonego "ogólnego pełnomocnictwa sądowego" z dnia 15 marca 2023 r., ale w związku z tym pełnomocnictwem w piśmie z dnia 21 kwietnia 2023 r. skarżąca wprost wskazała, że tym pełnomocnictwem umocowała P. C. do jej reprezentowania, a nadto jednoznacznie wskazała, że korespondencja powinna być kierowana zgodnie z jej wolą i oczekiwaniami na adres pełnomocnika "ustanowionego procesowego". Wynika z tego, że dla prawidłowości doręczenia przez Sąd wezwania do uiszczenia wpisu sądowego na adres pełnomocnika nie ma zasadniczo znaczenia sama treść pełnomocnictwa (pismo z 15 marca 2023 r.), lecz jego wykładnia w oparciu o art. 40 p.p.s.a. wymaga uwzględnienia treści pisma z 21 kwietnia 2023 r., w którym osobiście skarżąca wskazuje komu i na jaki adres ma być doręczana korespondencja sądowa. Dlatego nie można się zgodzić z twierdzeniami zawartymi w zażaleniu jakoby Sąd I instancji dokonał w ww. zakresie nadinterpretacji treści oświadczenia woli skarżącej. Podkreślić należy dla tej oceny nie ma wyłącznie znaczenia literalna treść pełnomocnictwa, lecz dla ustalenia jego zakresu ma także treść pisma skarżącej z 21 kwietnia 2023 r., w którym wyraźnie wskazano sposób w jaki należy skarżącej doręczać korespondencję z Sądu. W konsekwencji należało przyjąć, że Sąd I instancji niewadliwie przy doręczaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi uwzględnił także treść pisma skarżącej z 21 kwietnia 2023 r. A skoro tak, to istniały podstawy do stwierdzenia przez Sąd, że wezwanie do uiszczenia wpisu zostało uznane za doręczone pełnomocnikowi skarżącej, w trybie art. 74a § 8 p.p.s.a., w dniu 1 września 2023 r. Mając to na względzie Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia powyższego braku skargi upłynął z dniem 8 września 2023 r., a z akt sprawy wynika, że w powyższym terminie skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu sądowego od skargi, co stanowi formalną przeszkodę kontynuowania niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W tych warunkach istniały zatem podstawy do zastosowania przez Sąd I instancji ww. przepisu i odrzucenia skargi. Dla tej oceny nie ma znaczenia okoliczności, że przy piśmie z dnia 7 września 2023 r. pełnomocnik skarżącej poinformował o wypowiedzeniu mu pełnomocnictwa, na co też wskazał Sąd I instancji, powołując się na treść art. 42 § 1 i 2 p.p.s.a. Zgodnie z tymi przepisami wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym. Powyższe oznacza, że dopóki zawiadomienie takie nie zostanie doręczone, dotychczasowy pełnomocnik jest uważany za upoważnionego do wszelkich czynności w granicach pełnomocnictwa ze skutkiem dla mocodawcy bez względu na to, czy pełnomocnictwo w stosunku wewnętrznym miedzy pełnomocnikiem, a mocodawcą już wygasło, czy nie, jak również bez względu na relacje obydwu stron i sumienność w wykonywaniu obowiązków przez pełnomocnika. Dlatego dopiero od daty poinformowania Sądu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa korespondencja mogła być doręczana skarżącej z pominięciem jej pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.