II OZ 587/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2025 r., sygn. VII SA/Wa 2999/24 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi W. w B. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr DLI-I.7621.25.2019.AN.9(PS) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 22 października 2025 r., sygn. VII SA/Wa 2999/24 odrzucił wniosek W. w B. (dalej "skarżąca", "wspólnota") o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii (dalej "Minister", "organ") z 29 kwietnia 2022 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu Sąd podał, że wraz ze skargą na powyższą decyzję Ministra skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uargumentowany tym, iż w ocenie skarżącej nie została jej prawidłowo doręczona decyzja. Skarżąca podniosła, że była przekonana o braku podjęcia żadnej czynności w sprawie, zaś o wydaniu decyzji dowiedziała się od organu I instancji. Wobec tego zdaniem skarżącej nie ponosi ona winy w uchybieniu terminowi na wniesienie skargi. Odrzucając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi WSA wskazał, że skarżąca nadała przedmiotowy wniosek za pomocą operatora pocztowego 29 października 2024 r. Przesyłka zawierająca skarżoną decyzję została natomiast wysłana na adres podany przez skarżącą, a następnie awizowana w trybie art. 44 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej "k.p.a.") i uznana za doręczoną 23 maja 2022 r. Bieg trzydziestodniowego terminu na wniesienie skargi, określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") rozpoczął więc swój bieg 24 maja 2022 r., a zakończył 22 czerwca 2022 r. Od momentu upływu terminu na wniesienie skargi do momentu jej faktycznego wniesienia upłynęły zatem ponad dwa lata. Wobec tego WSA stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności procesowej złożony po upływie roku od upływu terminu do dokonania tej czynności jest niedopuszczalny i co do zasady podlega odrzuceniu, o ile strona nie wykaże, że zachodzi wyjątkowy przypadek usprawiedliwiający złożenie wniosku o przywrócenie terminu po upływie roku. W ocenie Sądu I instancji taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Wyjaśniono, że argumentacja skarżącej nie zasługuje na przyjęcie. Wysłanie przesyłki na adres, który strona sama podała, nie może być bowiem uznane za błędne działanie organu, a brak odbioru przez upoważnioną do tego osobę korespondencji nie może w żadnej mierze obciążać organu. Podkreślono również, że to na stronie ciąży obowiązek odbioru przesyłki na podany przez nią adres. Podane przez skarżącą okoliczności nie mogły być więc uznane, w ocenie WSA, za wyjątkowy przypadek w rozumieniu art. 87 § 5 p.p.s.a. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podniesiono, że skarżąca bardzo długo oczekiwała na jakąkolwiek informację o wydaniu decyzji i nie miała wiedzy o jej wydaniu, o czym świadczy fakt, iż jeszcze w 2023 r. dwukrotnie wysłała pisma do Ministra o podjęcie działań w celu zakończenia postępowania w związku z bezczynnością organu. Zdaniem skarżącej, świadczy to również o tym, że nie miała ona wiedzy o wydanej decyzji, gdyż nie została ona jej prawidłowo doręczona. W ocenie skarżącej przesyłka nie została doręczona zgodnie z przepisami prawa, ponieważ do zarządu wspólnoty nie doszło żadne awizo w tej sprawie. Pismo powinno zostać doręczone zarządowi wspólnoty co nie nastąpiło. Konsekwentnie skarżąca podniosła, że "w niniejszej sprawie zachodzą szczególne okoliczności wpływające na zasadność uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż strona ewidentnie bez własnej winy uchybiła terminowi". Wskazano przy tym, że skarżąca wielokrotnie składała wnioski o udzielenie informacji w sprawie, gdyż sądziła że może dochodzić do przewlekłości postępowania, ale organ nie odpowiadał stronie i nie poinformował jej o wydanej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosowanie zaś do art. 87 § 5 p.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Zgodnie natomiast z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie wskazuje się, że pod pojęciem "przypadków wyjątkowych" należy rozumieć nadzwyczajne okoliczności, które uniemożliwiały złożenie wniosku o przywrócenie terminu w normalnym terminie. Rozpoznając taki wniosek o przywrócenie terminu, sąd administracyjny powinien wyważyć argumenty wspierające wniosek i argumenty przemawiające za stabilizacją sytuacji ugruntowanej przez upływ czasu, a powstałej w następstwie niedokonania czynności procesowej w terminie oraz ustalić, czy przedstawione we wniosku argumenty uzasadniają, że w sprawie zachodzi przypadek, który można uznać za wyjątkowy. Pojęcie wyjątkowego przypadku podlega więc ocenie sądu, jednakże zgodnie z intencją ustawodawcy należy interpretować je ściśle. Za wyjątkowy przypadek należy uznać taką sytuację życiową, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy pozwala stwierdzić, że określone zdarzenia - tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i ingerujące w plany życiowe - nie należą do zdarzeń codziennych (por. postanowienia NSA m.in. z: 12 maja 2026 r., sygn. akt III OZ 151/26; 10 marca 2026 r., sygn. akt I OZ 71/26; 13 czerwca 2025 r., sygn. akt III OZ 317/25). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację przedstawioną przez Sąd I instancji w zakresie niedopuszczalności wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, z uwagi na złożenie go po upływie roku przy niewykazaniu przypadku wyjątkowego mogącego uzasadniać taką okoliczność. Oceny tej nie zmienia również argumentacja podniesiona przez skarżącą w zażaleniu. Po pierwsze WSA trafnie wskazał, że od uchybienia terminu przewidzianego na dokonanie czynności procesowej upłynął okres dłuższy niż rok. Jak bowiem wynika z akt niniejszej sprawy termin do wniesienia skargi upłynął 22 czerwca 2022 r., natomiast skarżąca nadała przedmiotowy wniosek za pomocą operatora pocztowego 29 października 2024 r. (k. 7 akt sądowych), czyli ponad dwa lata po upływie terminu. Po drugie zaś Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek wyjątkowy, o którym mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a. Twierdzenia skarżącej dotyczące nieprawidłowości w wykonaniu usługi w zakresie awizacji przesyłki pocztowej zawierającej decyzję organu, którą zaskarżyć stara się strona, nie mogą bowiem zostać uznane za przypadek wyjątkowy. Dodatkowo, co słusznie zauważył Sąd I instancji, z akt administracyjnych wynika, iż poprzednie przesyłki wysłane w sprawie były skutecznie doręczane wspólnocie, na podany przez nią w odwołaniu adres ze wskazaniem reprezentującego ją zarządu. Na prawidłowy adres została również wysłana przesyłka zawierająca decyzję organu. Informacje zawarte na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaświadczają natomiast o doręczeniu przesyłki w trybie art. 44 § 2 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania prawdziwości, do którego podważenia konieczne jest przedstawienie przeciwdowodu. Niewystarczające są zatem gołosłowne twierdzenia dotyczące nieprawdziwości zawartych w nim informacji. Ponadto odnosząc się do argumentacji wspólnoty zawartej w zażaleniu należy wskazać, że organ pismem z 5 maja 2023 r. odpowiedział łącznie na wniesione przez skarżącą i powoływane we wniosku pisma z 12 grudnia 2022 r., 21 lutego 2023 r. oraz 25 kwietnia 2023 r. Jak wynika z analizy akt administracyjnych przesyłka zawierająca odpowiedź organu również została doręczona skarżącej w trybie doręczenia zastępczego, zgodnie z art. 44 § 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że skarżąca nie wykazała wystąpienia przesłanki przypadku wyjątkowego, o którym mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a. i tym samym zasadnie odrzucił przedmiotowy wniosek jako niedopuszczalny. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.