II OZ 587/17

Dnia 7 czerwca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 793/16 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w R. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołań postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 793/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w R. na postanowienie tego Sądu z 28 lutego 2017 r., którym Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 17 stycznia 2017 r. odmawiające przyznania skarżącemu Stowarzyszeniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego oraz umarzające postępowanie w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołań. Sąd pierwszej instancji wskazał, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego zażalenie nie przysługuje. Skarżące Stowarzyszenie na postanowienie wniosło zażalenie. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że na postanowienie WSA w Poznaniu z 28 lutego 2017 r. nie przysługuje zażalenie. Postanowieniem tym rozpoznano bowiem sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z 17 stycznia 2017 r., którym odmówiono przyznania skarżącemu Stowarzyszeniu prawa pomocy i umorzono w części postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. Zgodnie natomiast z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, a więc także o odmowie przyznania prawa pomocy i umorzeniu postępowania w sprawie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), przy czym orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sformułowanie, że sąd orzeka jako "sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu" oznacza, że po pierwsze, postępowanie w tej sprawie jest dwuinstancyjne, po drugie, że na postanowienia wydane w tej sytuacji przez wojewódzki sąd administracyjny nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie przysługuje bowiem żaden środek zaskarżenia od postanowień wydanych przez sąd drugiej instancji. Ponadto w art. 194 § 1 p.p.s.a., w którym wskazuje się postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, na które przysługuje zażalenie, nie wymieniono postanowień wydawanych przez ten sąd w wyniku rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego. Także żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienia. W związku z powyższym uznając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.