II OZ 572/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak, po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 6 kwietnia 2018 roku w sprawie utrzymania w mocy postanowienia referendarza sądowego z 12 września 2017 roku o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "S." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 21 lipca 2016 roku Nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 16 października 2018 r. sygn. akt II SA/Po 878/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie I. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 6 kwietnia 2018 roku w sprawie utrzymania w mocy postanowienia referendarza sądowego z 12 września 2017 roku o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "S." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 21 lipca 2016 roku Nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji. Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprzeciwu I. K. na postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 września 2017 roku odmawiającego przyznania prawa pomocy, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie doręczono I. K. w dniu 23 kwietnia 2018 roku bez pouczenia o możliwości zaskarżenia. Pismem z dnia 29 kwietnia 2018 roku Przedstawiciel Stowarzyszenia wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza, zażalenie nie przysługuje. Wniesienie takiego zażalenia jest niedopuszczalne i skutkuje jego odrzuceniem. Wobec powyższego, na podstawie art. 260 § 2 w związku z art. 197 § 2 i w zw. z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) odrzucił zażalenie. I. K. zaskarżył powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wskazać należy, w zaskarżonym postanowieniu słusznie Sąd pierwszej instancji wywiódł, że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10. Przepis art. 260 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponadto ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Stosownie bowiem do art. 260 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu co oznacza, że droga sądowa zostaje wyczerpana. W obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza, zażalenie nie przysługuje. Wniesienie takiego zażalenia jest niedopuszczalne i skutkuje jego odrzuceniem (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2018r. sygn. akt II OZ 1619/17). Treść przywołanych regulacji przesądza o tym, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że ustawodawca nie przewidział prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem w obecnym stanie prawnym sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy utracił swój anulacyjny charakter, czego wyrazem jest brzmienie ww. przepisu. W związku z powyższym zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym zostało prawidłowo odrzucone z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.