II OZ 570/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 12 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. i M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 239/23 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 239/23 w sprawie ze skargi J. J. i M. G. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 6 maja 2021 r. nr 208/2021 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 29 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 239/23, na skutek wniosku J. J. i M. G. (dalej określanych jako skarżące), odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 23 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 239/23 w sprawie ze skargi skarżących na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 6 maja 2021 r., nr 208/2021 w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu Sąd przytoczył treść wniosku i doszedł do przekonania, że samo oświadczenie M. G., że była chora, co - jak odnotował - zostało poparte zaświadczeniem lekarskim, nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminowi. Zauważył, że wspomniana skarżąca załączyła do wniosku skierowanie lekarskie wystawione w 2022 r. na badania laboratoryjne oraz dalsze skierowanie do pracowni tomografii komputerowej, przy czym na jednym z tych skierowań widnieje adnotacja "zlecono na dzień 7 marca 2023 r.". Dokumenty te, zdaniem Sądu, w żaden sposób nie uprawdopodobniają, że w terminie od 24 maja do 13 czerwca 2023 r. nie była w stanie nadać wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Podobnie ocenił działanie drugiej skarżącej wskazując, że jej podeszły wiek nie jest wystarczającą przesłanką dla uznania zasadności wniosku o przywrócenie terminu. Sąd podkreślił, że obie skarżące zostały skutecznie powiadomione o terminie rozprawy. W zawiadomieniu tym zostały nadto pouczone między innymi o tym, że niestawiennictwo stron nie wstrzymuje rozpoznania sprawy oraz że w sprawach, w których skargę oddalono uzasadnienie wyroku sporządzą się wyłącznie na wniosek zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku. Oddalił zatem wniosek na podstawie art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; dalej powoływanej jako P.p.s.a.). Skarżące wniosły zażalenie na wskazane postanowienie domagając się jego zmiany i przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej. Wskazały w nim na zły stan zdrowia jednej ze skarżących i konsekwencje z tym związane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił zasadność wniosku przyjmując, że skarżące nie uprawdopodobniły braku winy, o której mowa w art. 87 § 2 P.p.s.a., w dochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej. Okoliczności wskazane we wniosku i powtórzone w zażaleniu nie stanowią podstawy przywrócenia terminu. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i niespodziewanej, niemożliwej do przewidzenia, niedającej się przezwyciężyć. Chodzi zatem o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne. Przyjmuje się powszechnie, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje wskazanych przez skarżące okoliczności, w szczególności choroby M. G., wykazanej stosowną dokumentacją. Odmowne załatwienie wniosku determinuje jednak ocena, że nie wykazały w nim, ani też w rozpoznawanym zażaleniu, aby w otwartym terminie do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, wystąpiła nagła i niespodziewania przeszkoda, uniemożliwiająca dokonanie tej czynności procesowej. Chronologia zdarzeń oraz przedłożona dokumentacja medyczna wskazują jedynie na rodzaj choroby tej skarżącej oraz fakt, że w roku poprzedzającym wydanie zaskarżonego wyroku, którego uzasadnienia żądają skarżące, została skierowana na badania związane z jej przebiegiem (w dniach 7 maja 2022 r. i 6 grudnia 2022 r.). Wyjaśnienia wymaga, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu w rozumieniu art. 86 § 1 P.p.s.a. zalicza się między innymi chorobę, ale nie każdą, a wyłącznie taką, która miała nagły i obłożny charakter (powodując zwłaszcza konieczność hospitalizacji) i nie pozwalała na wyręczenie się inną osobą (zob. postanowienie NSA z 24 lipca 2017 r., sygn. akt II FZ 382/17, LEX nr 2328250). Sama natomiast choroba musi mieć charakter niespodziewany, a strona powinna uprawdopodobnić w sposób graniczący z pewnością, że w czasie przewidzianym do dokonania czynności procesowej stan zdrowia uniemożliwiał jej prowadzenie swoich spraw i dokonywanie czynności. Okoliczności wyłączającej brak winy w uchybieniu terminu, co do zasady, nie będzie stanowiła choroba przewlekła, chyba że w danym okresie nastąpiło jej nagłe nasilenie i stan zdrowia uległ pogorszeniu w związku z zaostrzeniem jej objawów (por. postanowienie NSA z 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OZ 344/22, LEX nr 3398732). W rozpoznawanej sprawie skarżące tego rodzaju okoliczności, jednak nie naprowadzają. Prawidłowości oceny wniosku pod względem wystąpienia przesłanki braku winy nie niweczy ani podeszły wiek drugiej skarżącej J. J., ani przekonanie obu skarżących, że doręczenie orzeczenia, także oddalającego skargę, nastąpi z urzędu. Jest to bowiem argumentacja, która w okolicznościach niniejszej sprawy nie mieści się w hipotezie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.