II OZ 550/26

Dnia 28 maja 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Lu 20/26 o odrzuceniu skargi S. P. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 27 listopada 2025 r., znak: ZOA-I.7721.58.2020 w sprawie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 18 lutego 2026 r., II SA/Lu 20/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Lublinie odrzucił skargę S. P. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie (LWINB) z 27 listopada 2025 r., znak: ZOA-I.7721.58.2020, w sprawie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu swego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z 15 stycznia 2026 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczeniu wpisu sądowego, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi poprzez wskazanie swojego numeru PESEL i dołączenia pięciu odpisów skargi. Wezwanie doręczono 22 stycznia 2026 r. do rąk dorosłego domownika (k. 14). Pismem z 28 stycznia 2026 r. skarżący uzupełnił braki formalne skargi poprzez wskazanie swojego numeru PESEL i nadesłał pięć odpisów skargi. Wpis od skargi nie został uiszczony. Mając to na uwadze sąd pierwszej instancji opisanym na wstępie postanowieniem z 18 lutego 2026 r. odrzucił skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Żalący się podnosi, że: "na wezwaniu do uzupełnienia braków z 19 stycznia było uzupełnienia mojego numeru Pesel oraz 5 odpisów skargi, nie było natomiast wezwania do uzupełnienia opłaty sądowej na tym samym piśmie czy też wezwaniu. Jakkolwiek obecnie okazało się, że rzeczywiście było odrębne wezwanie do uzupełnienia wpisu, nie mniej na odrębnym piśmie. W rezultacie doprowadziło do omyłki, albowiem pozostawałem w błędnym przekonaniu, iż na wezwaniu z dnia 19 stycznia 2026 r. figurują wszystkie braki jakie powinny być uzupełnione. Nadmieniam, iż jestem osobą w podeszłym wieku i prosiłbym oto aby w takich pismach klarownie przedstawiać wszystkie braki konieczne do uzupełnienia." Skarżący nadmienił, że jednocześnie składa wniosek o przywrócenie terminu do opłacenia skargi z 17 grudnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026, poz. 143, Ppsa) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 Ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Inny rygor nieuiszczenia opłaty został przewidziany dla niektórych pism nazwanych w ustawie – Ppsa, tj. dla skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania, które podlegają wpisowi sądowemu. Jak stanowi bowiem art. 220 § 3 Ppsa skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd, treść tego przepisu jest jednoznaczna. Przepis ten nie uzależnia w żadnym stopniu odrzucenia skargi, wniosku lub środków zaskarżenia od tego, czy należny wpis nie został uiszczony z przyczyn zawinionych przez stronę, czy też strona nie ponosi winy za uchybienie terminowi uiszczenia wpisu. Stwierdzenie obiektywnej okoliczności, jaką jest nieuiszczenie wpisu w terminie jest wystarczającą przesłanką odrzucenia skargi, wniosku lub środków zaskarżenia (por. postanowienia NSA: z 24 lutego 2011 r. I OSK 251/11; z 20 marca 2013 r. I FZ 49/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA), co wynika wprost z przepisu ustawy. Odnosząc się do zawartej w zażaleniu argumentacji skarżącego wskazać należy, że Sąd podziela ugruntowany w orzecznictwie sądowym pogląd, że przesyłka sądowa może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany, na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 lipca 2000 r., I CZ 87/00, Lex nr 548760, postanowienie Sądu Najwyższego z 14 marca 2000 r., II CKN 483/2000, niepubl., postanowienie NSA z 20 kwietnia 2011 r., II OSK 707/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, którego odbiór potwierdził własnoręcznie dorosły syn skarżącego w dniu 22 stycznia 2026 r., w rubryce rodzaj przesyłki zawarto m. in. opis: "wezw. do braków i wpisu". Zatem była tam informacja, co stanowi zawartość przesyłki. Odbierając przedmiotową przesyłkę osoba odbierająca przesyłkę miała obowiązek sprawdzić, czy zawiera ona wszystkie wskazane na druku zwrotnego potwierdzenie odbioru dokumenty. W sytuacji, gdyby przesyłka nie zawierała części dokumentów, albo w razie jakichkolwiek innych wątpliwości, co do zgodności treści opisu zwrotki z zawartością przesyłki, strona winna zawiadomić sąd o tym fakcie niezwłocznie po otrzymaniu przesyłki, czego nie uczyniła. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe okoliczności wskazują, że przesyłka została doręczona stronie zgodnie ze wskazaną na druku potwierdzenia odbioru zawartością. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że termin do wykonania wezwania do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 29 stycznia 2026 r. We wskazanym terminie skarżący nie uiścił wpisu sądowego, a zatem nie uzupełnił braku fiskalnego skargi. Powołane okoliczności obligowały sąd pierwszej instancji do uznania, że stan faktyczny przedmiotowej sprawy wypełnia przesłankę z art. 220 § 3 Ppsa z powodu nieuiszczenia wpisu sadowego w wyznaczonym terminie. Na marginesie wskazać również należy, że argumentacja dotycząca podeszłego wieku skarżącego i związanych z tym trudnościami z odczytywaniem dokumentów sądowych nie mogły być brane pod uwagę w postępowaniu dotyczącym odrzucenia skargi. Powyższe zmierza bowiem do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących ewentualnie na brak winy w uchybieniu terminu, co może być brane pod uwagę w przy rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, który to wniosek skarżący złożył – co wynika z akt sprawy – w zażaleniu. Złożony przez skarżącego wniosek w tym przedmiocie zostanie przez sąd wojewódzki rozpoznany oddzielnym postanowieniem. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.