II OZ 547/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 16 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Wr 145/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 listopada 2023 r. nr 1170/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego rozbudowy i przebudowy istniejącego budynku laboratoryjnego naukowo-badawczego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

Postanowieniem z dnia 13 maja 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę P. J. (dalej "skarżący") na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 listopada 2023 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego rozbudowy i przebudowy istniejącego budynku laboratoryjnego naukowo-badawczego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 7 grudnia 2023 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, przesyłkę odebrała osoba uprawniona do odbioru. Zakreślony trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 8 stycznia 2024 r. Pomimo prawidłowego doręczenia zaskarżonej decyzji zawierającej pouczenie o terminie wniesienia skargi strona skarżąca wniosła skargę dopiero w dniu 11 stycznia 2024 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej skargę), a zatem po terminie. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości. Skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., art. 42 oraz 43 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zawiera usprawiedliwione podstawy. Trzeba wskazać, że w części orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, iż osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą uważa się za jednostkę organizacyjną wskazaną w art. 45 K.p.a., co skutkuje obowiązkiem doręczeń pism zgodnie z tym przepisem (np. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 1995 r. sygn. akt SA/Łd 1009/95). Wedle innych orzeczeń NSA, forma prowadzenia przez osobę fizyczną działalności (wpis do ewidencji działalności gospodarczej) nie daje jej przymiotu jednostki organizacyjnej, a zatem brak jest podstaw do dokonywania doręczeń na zasadzie art. 45 K.p.a. (np. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2001 r. sygn. akt I SA/Łd 600/99, wyrok NSA z dnia 5 czerwca 1997 r. I SA/Łd 417/96, wyrok NSA z dnia 17 listopada 1999 r. sygn. akt 1114/97). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę, mając na uwadze ochronę prawa do sądu strony skarżącej, opowiedział się za drugim z powyższych stanowisk. Z akt administracyjnych nie wynika aby skarżący podkreślał, że pod wskazanym adresem prowadzi działalność co oznacza, że doręczenie powinno nastąpić zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1-3 k.p.a. a w związku z doręczeniem w takim trybie zastosowanie znajdują także art. 43 i 44 § 1 - § 4 k.p.a. Pracownik zatrudniony przez skarżącego nie mieści się w katalogu podmiotów wymienionych w art. 43 k.p.a. a zatem doręczenie w dniu 7 grudnia 2023 r. nie mogło zostać uznane za skuteczne w świetle obowiązujących przepisów procedury administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.