II OZ 545/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] S.A. w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lutego 2017 r. w zakresie odrzucenia skargi w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 26/17 ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 27 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - P.p.s.a., odrzucił skargę [...] S.A. w [...] na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca uiściła wpis w wysokości 100 zł, podczas gdy w skarga w rozpoznawanej sprawie powinna być opłacona wpisem w wysokości 200 zł. Skarżąca została wezwana do uiszczenia brakującej kwoty 100 zł wpisu, jednak w zakreślonym terminie go nie uiściła. Zasadne było zatem odrzucenie skargi. Skarżąca spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 65 § 1-3, art. 67 § 5 oraz art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie i niedoręczenie stronie wezwania do uiszczenia wpisu, co doprowadziło do odrzucenia skargi; art. 219 § 1, art. 220 § 1 i § 3, art. 230 w związku z art. 233 P.p.s.a. oraz § 1 pkt 1 i § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że strona nie uiściła wpisu w prawem wymaganej wysokości, co prowadziło do bezpodstawnego odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 214 § 1 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Natomiast norma art. 220 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Należy wskazać, że możliwość odrzucenia skargi na podstawie wyżej powołanego przepisu zaistnieje dopiero wtedy, gdy skarżący nie zastosuje się do wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, pod warunkiem że takie wezwanie zostanie do niego skierowane. Pismem z dnia 23 stycznia 2017 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi (k. 18), a przy piśmie z tej samej daty (k. 19) przesłano skarżącej odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV WSA w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu uzupełniającego w kwocie 100 zł (k. 16) - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wszystkie powyższe pisma zostały pełnomocnikowi skarżącej spółki doręczone w jednej przesyłce w dniu 31 stycznia 2017 r., czego dowodem jest potwierdzenie odbioru (k. 40), z którego wynika, że przesyłka zawierała także wezwanie do uiszczenia wpisu. Potwierdzenie to stanowi dokument urzędowy, a zatem jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Argumentacja zawarta w zażaleniu nie stanowi podstawy do podważenia powyższego dokumentu. Z tych przyczyn nie można uznać za trafne twierdzenia skarżącej o nieotrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu uzupełniającego. Stosownie do treści art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 P.p.s.a.). Jednocześnie w art. 233 P.p.s.a. zawarto delegację ustawową dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu. W wykonaniu tej delegacji Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. § 2 ust. 6 ww. rozporządzenia stanowi, że wpis stały w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wynosi 200 zł. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr[...] , którą obciążono spółkę opłatą w wysokości 60 zł za przeprowadzoną ocenę znakowania środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego. W niniejszej sprawie, wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu, prawidłowo określono wysokość wpisu od skargi na kwotę 200 zł, zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sprawy ze skarg na decyzje dotyczące opłaty za przeprowadzenie kontroli sanitarnej nie zostały wymienione w § 2 ust. 1-5 przepisów rozporządzenia, a zatem zgodnie z powołanym § 6 w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 200 zł (por. postanowienie NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r., II OZ 770/10, [w:] CBOSA). Nie jest zatem zasadne twierdzenie skarżącej, że w przedmiotowej sprawie należało pobrać wpis stosunkowy określony na podstawie § 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, w kwocie 100 zł. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji ustalił prawidłowo, że wezwanie do uiszczenia uzupełniającego wpisu sądowego od skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 31 stycznia 2017 r., jednak w zakreślonym terminie wpis ten nie został uiszczony, a nadto, że wpis został ustalony w prawidłowej wysokości. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji zasadnie zastosował art. 220 § 3 P.p.s.a. i odrzucił skargę. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.