II OZ 538/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D. K., D. K.2, K. P. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2336/24 o odrzuceniu zażalenia D. K., D. K.2 i K. P. w sprawie ze skargi D. K., D. K.2 i K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r. nr 825/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: 1. oddalić zażalenie D. K., D. K.2 i K. P.; 2. odrzucić zażalenie R. P..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 lutego 2026 r. o sygn. VII SA/Wa 2336/24, odrzucił zażalenia D. K., D. K.2 i K. P. (dalej "skarżący") na postanowienie Sądu z 14 stycznia 2026 r., którym odrzucono skargę kasacyjną K. P. w sprawie ze skargi D. K., D. K.2 i K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Sąd stwierdził, że zażalenie skarżących na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną jest niedopuszczalne, bowiem nie zostało sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, pomimo że wymóg taki wynika z art. 194 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej "p.p.s.a."), o czym skarżący zostali pouczeni pismami z 20 stycznia 2026 r., wraz z którym doręczono im odpisy postanowienia z 14 stycznia 2026 r. wraz z uzasadnieniem. Wspólnymi pismami skarżący i R. P. wnieśli zażalenia na powołane postanowienie Sądu z 24 lutego 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie D. K. i D. K. oraz zażalenie K. P. nie zasługują na uwzględnienie, natomiast zażalenie R. P. podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7 p.p.s.a. na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi kasacyjnej przysługuje zażalenie do NSA. Stosownie zaś do art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2-3 stosuje się odpowiednio. W rozpoznawanej sprawie skarżący wraz z doręczeniem im postanowienia z 14 stycznia 2026 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostali pouczeni o terminie i sposobie jego zaskarżenia, w tym o obowiązku wynikającym z treści art. 194 § 4 p.p.s.a. (pkt 5 pouczenia). Wniesione osobiście przez skarżących zażalenie na postanowienie z 14 stycznia 2026 r. nie czyni zadość wskazanemu powyżej wymaganiu. Skarżący nie wykazali aby należeli do katalogu podmiotów zwolnionych z tego obowiązku na podstawie art. 175 § 2 p.p.s.a. Niedopełnienie warunku sporządzenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego jest natomiast brakiem nieusuwalnym powodującym odrzucenie zażalenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że istniała podstawa do odrzucenia zażalenia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. Zażalenie niedopuszczalne podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 178 p.p.s.a. Z kolei art. 197 § 2 p.p.s.a. stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Za koniecznością odrzucenia zażalenia R. P. przemawia fakt, że wyżej powołana niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Natomiast przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą również wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę niebędącą adresatem skarżonego nim orzeczenia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata danego orzeczenia. Z tych przyczyn zażalenie złożone przez R. P. na postanowienie odrzucające zażalenia skarżących jest niedopuszczalne, ponieważ nie był on adresatem postanowienia Sądu z 24 lutego 2026 r. o sygn. VII SA/Wa 2336/24. Ze względu na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji.