II OZ 305/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Da. K. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2336/24 o odrzuceniu skargi K. P. w sprawie ze skargi K. P., D. K. i Da. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r. nr 825/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z 10 grudnia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2336/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił skargę K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z 24 lipca 2024 r. nr 825/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że w/w decyzją z 24 lipca 2024 r., MWINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024, poz. 572, K.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po zapoznaniu się z odwołaniem wniesionym przez D. K. i Da. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z 18 stycznia 2024 r., nr IIWT/46/2024, umorzył postępowanie odwoławcze. Skargę do WSA w Warszawie na ww. decyzję organu wojewódzkiego wnieśli K. P., D. K. oraz D. K.. WSA w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie dotyczyła bezpośrednio skarżącej K. P. Rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania odwoławczego zostało podjęte po zapoznaniu się z odwołaniem D. K. i Da. K. od decyzji organu I instancji. Zaskarżona decyzja dotyczy więc wyłącznie dokonanej przez organ oceny w zakresie dopuszczalności wniesionego przez D. K. i D. K. odwołania, a zatem nie ma bezpośredniego wpływu na sferę prawną K. P. Powyższe doprowadziło sąd wojewódzki do uznania, że skarżąca K. P. nie posiada interesu prawnego pozwalającego złożyć skargę w niniejszej sprawie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli Da. K. i D. K., wnosząc o: l. uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dot. odrzucenia skargi K. P. 2. przekazanie sprawy WSA w Warszawie do merytorycznego rozpoznania skargi K. P. ; 3. zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku głównego, wnoszą o: 4. stwierdzenie przez NSA, że K. P. posiada interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., a tym samym legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie oraz zobowiązanie WSA do dalszego procedowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucają naruszenie przepisów art. 50 § 1 p.p.s.a., art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., art. 7 p.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i art. 8 ust. 1 w zw. z art. 9 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie złożone przez D. K. i Da. K. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026, poz. 143, Ppsa) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2 – 4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie zaś do treści art. 194 § 1 Ppsa zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Z punktu 1a art. 194 § 1 Ppsa wynika, że zażalenie przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2 – 4 oraz art. 220 § 3. Do postanowień, wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, kończących postępowanie w sprawie należy zaliczyć postanowienia o odrzuceniu skargi. Podstawowym środkiem odwoławczym wnoszonym od tego typu postanowień jest jednak skarga kasacyjna, z wyłączeniem postanowień o odrzuceniu skargi z powodu złożenia skargi po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa), nieuzupełnienia w terminie jej braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa), jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 Ppsa), nieuiszczenia, mimo wezwania, należnego wpisu (art. 220 § 3 Ppsa). W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, a wobec tego stosownie do normy art. 173 § 1 Ppsa właściwym środkiem odwoławczym od niego była skarga kasacyjna. Z uwagi na to, że wniesiony środek odwoławczy określony zażaleniem nie spełnia większości wymogów przewidzianych dla skargi kasacyjnej wymienionych w art. 174 – 176 Ppsa, w tym nie został sporządzony przez adwokata lub radcę prawnego, ale osobiście przez skarżących, zaś z akt sprawy nie wynika, aby posiadali oni stosowne uprawnienia, jako niedopuszczalny podlegał odrzuceniu. Ponadto dodatkowym powodem odrzucenia zażalenia wniesionego przez D. K. i Da. K. jest też okoliczność, że zaskarżone postanowienie odnosiło się wyłącznie do braku legitymacji skargowej K. P. i tylko ona miała wyłączny interes prawny w zaskarżeniu skargą kasacyjną tegoż postanowienia (zob. postanowienie NSA z 17 lipca 2025 r., II OSK 1285/25, LEX nr 3902560). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.