II OZ 533/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1066/12 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 lutego 2013 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego M. M. o przyznanie prawa pomocy. M. M. w terminie ustawowym złożył sprzeciw na powyższe zarządzenie, jednakże pismo to nie zostało przez niego podpisane. W konsekwencji został on zarządzeniem z dnia 7 marca 2013 r. wezwany do nadesłania – w terminie 7 dni – podpisanego sprzeciwu z dnia 5 marca 2013 r. (na załączonej kopii), pod rygorem pozostawienia sprzeciwu bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 marca 2013 r. W dniu 29 marca 2013 r. skarżący bezpośrednio w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wraz z pismem przewodnim złożył podpisany egzemplarz sprzeciwu z dnia 5 marca 2013 r. (k. 36-38). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1066/12, odrzucił sprzeciw skarżącego na zarządzenie z dnia 18 lutego 2013 r. o pozostawieniu jego wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu (poprzez jego podpisanie) upłynął skarżącemu w dniu 26 marca 2013 r. Skarżący złożył podpisany egzemplarz sprzeciwu z dnia 5 marca 2013 r. dopiero w dniu 29 marca 2013 r., a zatem z uchybieniem terminu ustawowego. Z uwagi na powyższe Sąd odrzucił sprzeciw na podstawie art. 259 § 2 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Zażaleniem M. M. zaskarżył powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego postanowienia przez przyjęcie do rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia z dnia 18 lutego 2013 r. i przyznanie skarżącemu prawa pomocy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia obrazę przepisów postępowania, tj. naruszenie art. 259 § 2 w zw. z art. 85 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, iż w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do odrzucenia sprzeciwu oraz że skarżący nie wykonał wezwania Sądu do uzupełnienia braków złożonego sprzeciwu, podczas gdy z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, iż zaniedbanie skarżącego w zakresie złożenia podpisu pod wniesionym uprzednio sprzeciwem i uczynienie tego w terminie 3 następnych dni z powodu przyczyn niezależnych od skarżącego nie świadczy o niedochowaniu należytej staranności przez niego i nie może wpływać na ocenę istnienia winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków sprzeciwu; oraz polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd okoliczności niezależnych od skarżącego, które spowodowały opóźnienie w złożeniu przez niego środka odwoławczego, a które uzasadniają odstąpienie od reguły wskazanej w art. 85 p.p.s.a., co bezwzględnie powinno mieć miejsce w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasadnie zarządzeniem z dnia z dnia 7 marca 2013 r. wezwał skarżącego do podpisania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 lutego 2013 r. w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 marca 2013r., natomiast skarżący złożył własnoręcznie podpisany sprzeciw w dniu 29 marca 2013 r., a więc trzy dni po terminie. W konsekwencji, wobec niewykonania powyższego zarządzenia w wyznaczonym terminie, Sąd pierwszej instancji był zobligowany do odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. Nie można się przy tym zgodzić, że skarżący został pozbawiony w przedmiotowej sprawie prawa do sądu - skarżący prawo takie miał, jednak nie dochował terminu co spowodowało niemożność merytorycznego rozpoznania jego sprawy. Okoliczności świadczące o braku winy w niedochowaniu terminu do dokonania czynności mogły stanowić natomiast podstawę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Wniosku takiego skarżący jednak nie złożył. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.