II OZ 101/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1066/12 pozostawiające wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych postanawia: oddalić zażalenie

Zarządzeniem z dnia 28 października 2013 r. M. M. został wezwany do złożenia wniesionego w skardze kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II SA/Po 1066/12 odrzucającego skargę wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania załączony został formularz wniosku PPF. W wyznaczonym terminie strona nie przedłożyła wniosku na wymaganym formularzu, co spowodowało, że referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 260 ze zm.- dalej p.p.s.a.) wydał zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pozostawił wniosek M. M. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd powołał się na treść art. 257 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zażalenie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł M. M., zarzucając mu nadmierny formalizm oraz to, że przed jego wydaniem nie doszło do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i rodzinnego skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie tego wymogu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. Nr 5, poz. 74). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy, skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w skardze kasacyjnej, nie zaś na urzędowym formularzu. W związku z powyższym przesłano skarżącemu formularz odpowiedniego wniosku PPF celem jego wypełnienia i odesłania w odpowiednim terminie, wraz z pouczeniem o skutkach niedokonania tej czynności. Mimo tego skarżący w zakreślonym terminie nie nadesłał Sądowi wniosku na urzędowym formularzu. Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że w świetle art. 257 p.p.s.a. postanowienie Sądu pierwszej instancji o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania jest prawidłowe. Skarżący, mimo wezwania, nie zastosował się bowiem do ustawowego wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w zakreślonym terminie. Nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia skarżącego, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wyłącznie z powodu niewniesienia oświadczenia o stanie majątkowym i rodzinnym na urzędowym formularzu należy uznać za nadmierny formalizm. Wymaga podkreślenia, że zgodnie z regulacją ustawową rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy każdorazowo musi być poprzedzone badaniem, czy wniosek ten spełnia wszystkie wymogi formalne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.