II OZ 509/20

Dnia 28 sierpnia 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 188/20 o odrzuceniu skargi Z.J. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 28 maja 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 188/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) we Wrocławiu odrzucił skargę Z. J. (dalej: strona lub skarżący) na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] (DPWIS) z [...] listopada 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie choroby zawodowej. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 11 marca 2020 r. Z. J. wniósł skargę na opisaną w sentencji decyzję DPWIS, która była mu skutecznie doręczona w dniu 27 listopada 2019 r. Skarga została zaś nadana przez stronę w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 12 marca 2020 r. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał z dniem 27 grudnia 2019 r., który wypadał w piątek. Skoro więc strona wniosła skargę dopiero w dniu 12 marca 2020 r., nadając ją w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, to była ona spóźniona, albowiem została złożona po upływie ustawowego terminu, dlatego sąd wojewódzki zobligowany był ją odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa). Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł Z. J., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych, które legły u podstaw wydania kwestionowanej decyzji i w związku z powyższym wnosząc o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji, a nadto, 2. wobec faktu, że zażalenie ma być oczywiście uzasadnione wnosi o skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne na zasadzie art. 195 § 2 Ppsa. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przed upływem do zaskarżenia decyzji DPWIS wystąpił do WSA we Wrocławiu z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Podnosi, że dopiero 27 lutego 2020 r. WSA we Wrocławiu prawomocnym postanowieniem odmówił skarżącemu prawa do pomocy prawnej i umorzył postępowanie w sprawie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący otrzymał przedmiotowe postanowienie oznaczone sygnaturą IV SPP/Wr 212/19 w dniu 5 marca 2020. Wskazuje, że powyższe okoliczności przeoczył sąd wojewódzki w wydanym w niniejszej sprawie orzeczeniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 Ppsa skargę składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie powyższego terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa). Termin ustanowiony w art. 53 § 1 Ppsa jest terminem ustawowym, co oznacza, że niedopuszczalne jest jego skracanie lub przedłużanie. W przypadku gdy doszło do jego uchybienia, dopuszczalne jest natomiast przywrócenie terminu na wniosek strony na podstawie art. 86 i 87 Ppsa. Podkreślić należy, że termin ustawowy do wniesienia skargi rozpoczyna swój bieg i kończy niezależnie od okoliczności związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika, a uzależniony jest jedynie od daty doręczenia stronie zaskarżonej decyzji administracyjnej. W szczególności niedopuszczalne jest przyjęcie, że termin do wniesienia skargi rozpoczyna ponownie bieg w momencie zakończenia postępowania o przyznanie prawa pomocy poprzez wyznaczenia pełnomocnika z urzędu. Sąd podziela pogląd prezentowany w judykaturze, wedle którego w przypadku ustanowienia z urzędu pełnomocnika do wniesienia skargi kasacyjnej – istotnie – termin do dokonania tej czynności procesowej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu do reprezentowania strony. Wynika to z art. 177 § 3 Ppsa i jest konsekwencją objęcia tego środka zaskarżenia przymusem adwokacko-radcowskim. Takiego przepisu w Ppsa nie przewidziano w odniesieniu do skargi. Wobec tego brak jest podstaw do uznania, że 30-dniowy termin do wniesienia skargi biegnie od dnia przyznania prawa pomocy lub jego odmowy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2020 r., I OZ 227/20, LEX nr 3034236). W rozpoznawanej sprawie, nie są sporne terminy skutecznego doręczenia skarżącemu decyzji DPWIS, ani wniesienia skargi, podzielić zatem należy stwierdzenie przez sąd pierwszej instancji, że skarga została złożona po terminie określonym w art. 53 § 1 Ppsa. W skardze tej nie zawarto wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, słusznie zatem sąd pierwszej instancji ją odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, postanowił jak w sentencji.