II OZ 484/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 15 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 323/22 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 listopada 2021 r. znak DOA.7110.273.2021.RKS w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 20 lipca 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 323/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. J. (dalej "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 listopada 2021 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2022 r., Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie 23 egzemplarzy odpisów skargi wraz z załącznikami - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca częściowo wykonała powyższe wezwanie Sądu. Nadesłała jedynie 13 egzemplarzy odpisów skargi. Sąd uznał wobec powyższego, że braki formalne skargi nie zostały prawidłowo uzupełnione i odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie oraz doręczenie zarządzenia o uznaniu 23 nieokreślonych z imienia i nazwiska uczestników postępowania i prawidłowe ustalenie wykazu stron. W ocenie skarżącej Sąd powołuje się w postanowieniu na błędne dane i błędny stan faktyczny. Nie polega na prawdzie twierdzenie, że nie uzupełniła braków formalnych. Zdaniem skarżącej nie była w stanie tego uczynić w pełni, ponieważ Sąd nie rozpatrzył jej wniosków z dnia 21 marca 2022 r., z dnia 29 marca 2022 i z dnia 1 lipca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 p.p.s.a. Dodatkowo zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Z kolei z treści art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, to przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten stosuje się do skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w tych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi. Ponadto, zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono w szczególności, że ustawodawca nie przewidział prawnych możliwości uzupełniania braków formalnych żadnych pism procesowych przez sąd, ani nie dokonał rozróżnienia na braki "istotne" i "nieistotne", a jedynie wskazał na braki, które uniemożliwiają nadanie pismu prawidłowego biegu, co przemawia za przyjęciem ścisłej wykładni omawianych przepisów. Rolą Sądu nie jest zastępowanie strony w dokonywaniu czynności procesowych, leżących w jej interesie i stanowiących jej ustawowy obowiązek. Konsekwencją niewykonania żądania sądu wzywającego do usunięcia w terminie 7 dni braków skargi, musi być zatem jej odrzucenie. Z przepisów prawa nie wynika obowiązek informowania strony kogo sąd uznał za uczestnika postępowania. Również strona nie posiada możliwości decydowania o tym kto jest uczestnikiem i nie może nakazać sądowi dodawania lub odejmowania uczestników wedle własnego uznania. Skarżąca w niniejszej sprawie została prawidłowo dwukrotnie wezwana o nadesłanie 23 odpisów skargi (wezwanie k. 58 i k. 82). Dwukrotne wezwanie wynikało z przesłania skarżącej na jej wniosek kserokopii skargi celem sporządzenia odpisów. W odpowiedzi skarżąca zakwestionowała wezwanie nadsyłając jedynie 13 odpisów. Wobec powyższego Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.