II OZ 481/14

Dnia 23 maja 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. B.-D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lutego 2014 roku, VII SA/Wa 2582/13 wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ochotniczej Straży Pożarnej w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2013 roku, znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 11 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej przez Ochotniczą Straż Pożarną w S. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją organ uchylił decyzję Wojewody Podkarpackiego z [...] czerwca 2013 r. i stwierdził nieważność decyzji Starosty Rzeszowskiego z [...] sierpnia 2012 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Ochotniczej Straży Pożarnej w S. pozwolenia na rozbudowę garażu Ochotniczej Straży Pożarnej wraz z przełożeniem projektowanego przyłącza wody i z zabezpieczeniem przyłącza kanalizacji sanitarnej. Sąd wojewódzki wyjaśnił, że wykonanie decyzji o stwierdzeniu nieważności przedmiotowej decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny może łączyć się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie takiej decyzji ostatecznej wiąże się z możliwością wszczęcia postępowania naprawczego, które w konsekwencji może prowadzić nawet do rozbiórki części obiektu wybudowanej w oparciu o kwestionowaną decyzję. W razie uwzględnienia skargi może okazać się, że decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę była wadliwa, a w międzyczasie zostało wszczęte postępowanie naprawcze, w wyniku którego mogą zostać nałożone na skarżącego pewne obowiązki. W konsekwencji, sąd I instancji uznał, że w takiej sytuacji problematyczną będzie kwestia powrotu do stanu, który istniał przed stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym wyrządzenie szkody lub trudnych do odwrócenia skutków może dotknąć inwestora, a w efekcie w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła L. B.-D. domagając się jego zmiany. W zażaleniu wskazano, że przedmiotowa inwestycja wykonana została niezgodnie z obowiązującymi przepisami, a wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powoduje, że inwestor nie poniósł "żadnych konsekwencji swoich działań". Żaląca się wywodzi, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji tworzy "oazę bezprawia", nadto czuje się skrzywdzona, a pobłażliwość sądu prowadzi do poczucia goryczy, frustracji i buntu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czyli przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Przedmiotem ochrony tymczasowej regulowanej powyższym przepisem mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy zgodnego z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. W niniejszej sprawie, jak wskazał już w zaskarżonym postanowieniu sąd I instancji, niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może wiązać się z wszczęciem postępowania naprawczego, które w konsekwencji może prowadzić nawet do rozbiórki obiektu wybudowanego w oparciu o kwestionowaną decyzję. Przywrócenie zaś stanu poprzedniego w takiej sytuacji może być bardzo trudne albo wręcz niemożliwe (por. post. NSA z 23 lutego 2013 r., II OZ 99/12). W takim przypadku słusznie sąd wojewódzki uznał, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wstrzymał wykonanie zaskarżonego aktu. Dodatkowo wskazać należy, że w rozpoznawanym zażaleniu uczestniczka postępowania w żaden sposób nie odniosła się do treści zaskarżonego postanowienia, ani nie uzasadniła, że trudne do odwrócenia skutki i znaczna szkoda nie powstaną w wyniku realizacji zaskarżonej decyzji. W zażaleniu stwierdzono jedynie, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powoduje brak poniesienia konsekwencji przez stronę skarżącą. Podkreślić należy, że kwestia uzyskania ochrony tymczasowej przez skarżącego nie może być wiązana w żaden sposób z prawdopodobieństwem wadliwości samego przedmiotu zaskarżenia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiwsa 2007, nr 4, poz. 77). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.