II OZ 466/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. i Z. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 234/23 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. i Z. B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 23 stycznia 2023 r. znak ZOA-II.7721.16.2021 w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 4 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 234/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. i Z. B. (dalej "skarżące") na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie (dalej "WINB") z dnia 23 stycznia 2023 r. w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, że zachodzi którakolwiek z przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżące, wskazując na zasadność udzielenia im tymczasowej ochrony, nie poparły wniosku w tym przedmiocie żadnymi argumentami odwołującymi się do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej p.p.s.a.), a tym samym w żaden sposób nie wykazały, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawy do uwzględnienia wniosku nie mogą natomiast stanowić zawarte w skardze zarzuty co do legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Argumenty te mogą bowiem stać się przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznawania skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosły skarżące, wnosząc o jego uchylenie. Skarżące podniosły, że lokal, którego dotyczy zaskarżona decyzja, jest przez Z. B. i A. K. wynajmowany. Środki finansowe, które płyną z tego tytułu, są głównym źródłem dochodu i są niezwykle istotne dla ich codziennego funkcjonowania oraz umożliwiają regulowanie zaciągniętego kredytu hipotecznego. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji wyrządzi znaczną szkodę w budżecie obu skarżących, prowadząc do poważnych trudności finansowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie przyjął, że wniosek strony skarżącej nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu nie oznacza automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków z niego wynikających. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria należy wskazać, że w niniejszej sprawie strona powołuje się na gołosłowne twierdzenia, które nie mogą stanowić argumentów za zastosowaniem ochrony tymczasowej. Zgodnie ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych ochrona tymczasowa może być przyznana stronie, która uprawdopodobniła w sposób przybliżony do udowodnienia swoją indywidualną sytuację, tak aby sąd mógł powiązać ją ze skutkami jakie wywołuje zaskarżony akt. Dopiero taki stan, pod warunkiem realnej możliwości wywołania znacznej szkody, może skutkować zastosowaniem ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny nie neguje, że trudności w spłacie kredytu hipotecznego czy opłata bieżących rachunków mogą wywołać trudne do odwrócenia skutki, jednak sytuację taką należy uprawdopodobnić przedstawiając stosowne dokumenty potwierdzające trudną sytuację materialną. Skarżące ograniczyły się tymczasem wyłącznie do przedstawienia gołosłownych argumentów, których Sąd nie może zweryfikować. Skarżące nie występowały również o prawo pomocy, w którym to postępowaniu szczegółowo weryfikuje się sytuację materialną strony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.