II OZ 462/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 83/24 w przedmiocie odrzucenia skargi D. K. w sprawie ze skargi K. P. i D. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 listopada 2023 r., nr 1876/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1. oddalić zażalenie D. K.; 2. odrzucić zażalenie K. P.

Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 83/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 listopada 2023 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z 24 października 2024 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej własnoręczne podpisanie i przesłanie do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie doręczono skarżącej 12 listopada 2024 r. Skarżąca nie usunęła w terminie wskazanego braku formalnego. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę. Zażaleniem z dnia 12 lutego 2025 r. K. P. i D. K. zaskarżyły powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym poza wymogami dla samej skargi z pkt 1 – 3 tego przepisu. Jednym z wymogów pisma procesowego z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Wobec braku podpisu własnoręcznego na skardze wniesionej do sądu Przewodniczący Wydziału stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. wzywa stronę o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma (skargi) bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W odniesieniu do skargi znajduje zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarga nie została własnoręcznie podpisana przez skarżącą. Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy zastosował w związku z tym przywołane powyżej przepisy i wezwał wnoszącą skargę D. K. do jej podpisania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy nie wynika natomiast, by D. K. w wyznaczonym terminie uczyniła zadość temu wezwaniu. Tym samym Sąd miał podstawy aby skargę D. K. odrzucić, a zatem jej zażalenie nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Odnośnie zażalenia wniesionego przez K. P. stwierdzić natomiast należy, że podlegało ono odrzuceniu jako niedopuszczalne. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. K. P. nie była adresatką ocenianego postanowienia z dnia 8 stycznia 2025 r., jego adresatką była wyłącznie D. K. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.