II OZ 461/26

Dnia 7 maja 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D. K., D. K., K. P. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 1118/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. P. i D. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenia D. K. i K. P., 2. odrzucić zażalenia D. K. i R. P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 lutego 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 1118/25, odrzucił na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) skargę D. K. i K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 12 marca 2025 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki, wskazując, że skarżące pomimo wezwania nie uzupełniły w wyznaczonym terminie braku fiskalnego skargi, tj. nie uiściły solidarnie w terminie wpisu sądowego w wysokości 500 zł. Zażalenia na to postanowienie wnieśli D. K., D. K., K. P. i R. P. (k. 79 i 84 akt sądowych). Rozpoznając zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenia D. K. i K. P. nie zasługują na uwzględnienie. Skarżące nie zakwestionowały bowiem stanowiska Sądu pierwszej instancji, że mimo wezwania nie uiściły solidarnie w terminie wpisu sądowego od skargi. Tymczasem ustalenia Sądu pierwszej instancji w tym zakresie wynikają z akt sądowych. Mając powyższe na uwadze oraz to, że skarżące nie wskazały żadnych konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone zaskarżonym postanowieniem, ani nie podniosły zarzutów merytorycznych dotyczących tego postanowienia, NSA uznał zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił zażalenia D. K. i K. P. Jeżeli chodzi natomiast o zażalenia D. K. i R. P., to NSA uznał je za niedopuszczalne z uwagi na fakt, że zostały wniesione przez osoby, które nie są stroną postępowania. Zgodnie z art. 173 § 2 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie może wnieść strona postępowania, zaś D. K. i R. P. w świetle art. 32 i art. 33 p.p.s.a. nie są stroną postępowania. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 oraz w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w pkt 2 sentencji.