II OZ 458/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.W. i P.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2856/25 o odrzuceniu skargi P.W. w sprawie ze skargi A.W. i P.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 sierpnia 2025 r., znak DOR.7100.155.2025.BPI w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 stycznia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2856/25, odrzucił skargę P.W. w sprawie ze skargi A.W. i P.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 25 sierpnia 2025 r., znak DOR.7100.155.2025.BPI w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. A.W. i P.W. pismem z 15 października 2025 r. (data nadania w placówce pocztowej 16 października 2025 r.) wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej powołaną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zaskarżoną decyzję A.W. odebrała 17 września 2025 r. Natomiast, zaskarżona decyzja została doręczona P.W. 15 września 2025 r. Jak wynika z akt sprawy korespondencja zawierająca odpis zaskarżonej decyzji została doręczona skarżącej A.W. (winno być: "P." – przyp. NSA) w trybie zastępczym, regulowanym treścią art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga P.W. podlega odrzuceniu. Sąd wyjaśnił, że skoro z adnotacji umieszczonych na zwrocie korespondencji zawierającej odpis zaskarżonej decyzji wynika, że była ona awizowana w dniach 1 września 2025 r. i 9 września 2025 r., a zwrot do nadawcy nastąpił 16 września 2025 r., to należało uznać przesyłkę za doręczoną w trybie zastępczym w dniu 15 września 2025 r. (dowód koperta – karta 48 akt sądowych). Wobec powyższego ustawowy termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi upłynął 15 października 2025 r. Skarżąca skargę wniosła 16 października 2025 r. (data nadania pisma na poczcie, k. 10 akt sądowych), co nastąpiło z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Zatem skargę, jako wniesioną po upływie terminu, należało odrzucić. A.W. i P.W., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyły zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przyjęcie skargi P.W. do rozpoznania oraz zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Żalące podkreśliły przy tym, że posiadają ten sam adres do korespondencji, a co za tym idzie, nie sposób przyjąć, że korespondencja dociera do nich w rożnych terminach. Nadto, wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonym orzeczeniu, kierowana do P.W. korespondencja nie została jej doręczona przy zastosowaniu fikcji doręczenia określonej w trybie zastępczym, a wymieniona odebrała korespondencję osobiście. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem wywiedzionego zażalenia jest odrzucenie skargi P.W., jako wniesionej z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do dokonania tejże czynności. Zgodnie ze stanem faktycznym, którego odzwierciedleniem są akta, skarga P.W. została złożona do organu po terminie. Sąd I instancji oparł się na potwierdzeniu doręczenia, z którego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w trybie fikcji prawnej doręczenia przewidzianej w art. 44 k.p.a. Na przesyłce naniesiono adnotację: "zwrot – nie podjęto w terminie", jak również wskazano, że pierwsze awizo nastąpiło 1 września 2025 r., zaś drugie 9 września 2025 r., natomiast zwrot przesyłki nastąpił 16 września 2025 r. co oznacza, że skarga została wniesiona po terminie. Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi, jest dochowanie przewidzianego przepisami terminu wniesienia środka zaskarżenia. Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd. Jest to również termin prekluzyjny w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę (por. wyrok NSA z 25.01.2012 r., I OSK 95/12). Mając powyższe na względzie należy uznać za niezasadny zarzut błędnego rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto należy wyjaśnić, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeżeli został sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta więc on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, zaś jednym ze sposób obalenia tego domniemania jest skuteczne przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego (por. wyrok NSA z 28.01.2015 r., I FSK 1029/14, LEX nr 1768888, oraz postanowienia NSA: z 27.09. 2012 r., II OZ 811/12, LEX nr 1240842 oraz z 17.11.2015 r., II FZ 857/15, LEX nr 1990455). Żalące natomiast nie zdołały powyższego domniemania obalić, w szczególności nie przedstawiły żadnej adekwatnej dokumentacji potwierdzającej ich twierdzenia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzeczono jak w sentencji.