II OZ 431/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 92/24 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 lutego 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 92/24 w sprawie ze sprzeciwu K. Z. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 9 listopada 2024 r. nr KOA/4905/Ar/23 w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 16 lutego 2024 r., sygn. akt: VII SA/Wa 92/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 9 listopada 2024 r. nr KOA/4905/Ar/23 w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oraz zasądził na rzecz K. Z. zwrot kosztów postępowania. Pismem z dnia 26 kwietnia 2024 r. skargę kasacyjną zaskarżającą w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K.Z. reprezentowany przez adw. M. P. Postanowieniem z dnia 27 maja 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 92/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 151a § 3 P.p.s.a. od wyroku uwzględniającego sprzeciw od decyzji w przedmiocie uchylenia w całości i przekazania sprawy po ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie przysługuje środek odwoławczy. Z tych względów, Sąd uznał, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu stosownie do art. 178 oraz 151 a § 3 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący reprezentowany przez pełnomocnika. Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 151a § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 176 ust.1 Konstytucji RP poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej w niniejszej w sprawie kiedy tymczasem prokonstytucyjna wykładania P.p.s.a. prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie winna zostać dopuszczona możliwość zaskarżenia wyroku uwzględniającego sprzeciw od decyzji w przedmiocie uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, także ze względu na zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie. Pełnomocnik skarżącego wniósł o: 1) w zakresie zagadnienia prawnego dot. dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku uchylającego decyzję w związku z wniesionym przez Stronę sprzeciwem od decyzji SKO w Warszawie o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego: "Czy art. 151 a § 3 P.p.s.a. w zakresie w jakim odbiera Stronie prawo do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku uchylającego decyzję w związku z wniesionym przez stronę sprzeciwem od decyzji SKO w Warszawie jest on zgodny z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP?" 2) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, o ile nie zostanie złożony spis kosztów; 4) rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że z dniem 1 czerwca 2017 r. mocą art. 9 pkt 11 w związku z art. 18 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) uległa zmianie treść ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), m.in. poprzez wprowadzenie do niej art. 151a P.p.s.a. Zgodnie z treścią § 1 tego przepisu, Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Z kolei § 2 przewiduje, że w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw. Natomiast art. 151a § 3 P.p.s.a. stanowi, że od wyroku, o którym mowa w § 1, nie przysługuje środek odwoławczy, z tym że na zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie grzywny przysługuje zażalenie. Stosownie do treści art. 64b § 1 P.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Z powyższych regulacji wynika, że skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje wyłącznie od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji. Ten środek zaskarżenia nie przysługuje zatem wobec wyroku wydanego na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została wniesiona od wyroku wydanego na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a., czyli wyroku uwzględniającego sprzeciw od decyzji podjętej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. W tych warunkach Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 178 P.p.s.a., który stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze argumenty podniesione przez pełnomocnika dotyczące naruszenia zasady dwuinstancyjności, należy przypomnieć, że według ustawodawcy sprzeciw jako środek zaskarżenia uruchamia postępowanie sądowe zawężone do formalnej kontroli legalności decyzji kasatoryjnej w świetle przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a., a więc bez badania meritum sprawy administracyjnej. Natomiast szersza kontrola sądowa, mająca wpływ na prawa i obowiązki stron w danej sprawie jest możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkim stronom sprawy administracyjnej oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt II OZ 960/18). Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do skierowania pytania do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności wskazanych przez pełnomocnika skarżącego w zażaleniu przepisów z Konstytucją RP. Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest wątpliwość powstała w składzie orzekającym co do zgodności przepisu prawa z Konstytucją RP, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą. Zatem wyłącznie wątpliwości Sądu mogą uzasadniać przedstawienie Trybunałowi pytania prawnego dotyczącego konstytucyjności aktu normatywnego (por. postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 559/10, LEX nr 694365 ). Naczelny Sad Administracyjny nie powziął takich wątpliwości co do zgodności przepisów zastosowanych w niniejszej sprawie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.