II OZ 430/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D. K., D. K.2, K. P. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1392/25 o odrzuceniu skargi D. K. i K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 marca 2025 r. nr 278/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenia D. K. i K. P.; 2. odrzucić zażalenia D. K.2 i R. P..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 6 lutego 2026 r. o sygn. VII SA/Wa 1392/25 odrzucił skargę D. K. i K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 marca 2025 r. nr 278/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki. Sąd powołując się na art. 219, 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wskazał, że skoro skarżące nie uczyniły zadość wezwaniu do uzupełnienia braku fiskalnego skargi, to w tym stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu. W dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy, brak również w aktach sądowych korespondencji od skarżących, w której przedłożyłyby dowód uiszczenia należnego wpisu. D. K. i D. K.2 oraz K. P. i R. P. pismami z 2 marca 2026 r., wnieśli zażalenia na powołane postanowienie Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenia D. K. i K. P. nie zasługują na uwzględnienie, zaś zażalenia D. K.2 i R. P. podlegają odrzuceniu. D. K. i K. P. składając skargę do Sądu, pomimo nie uzyskania prawa pomocy w postaci zwolnienia z kosztów sądowych oraz wezwania Sądu z 8 grudnia 2025 r. zobowiązującego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z 17 czerwca 2025 r. wzywającego do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, nie uiściły wymaganego wpisu sądowego. Jak wynika z akt, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 29 września 2025 r. o sygn. II OZ 1311/25 oddalił zażalenie skarżących na powołane zarządzenie z 17 czerwca 2025 r. Stwierdził, że skoro przedmiotem skargi jest decyzja organu nadzoru budowlanego orzekająca o nakazaniu obu skarżącym rozbiórki obiektu budowlanego, zasadnie zostały one wezwane do uiszczenia solidarnie należnego wpisu, którego wysokość ustalono zgodnie z obowiązującymi przepisami. W tym stanie sprawy, wobec braku uiszczenia przez skarżące określonego zarządzeniem z 17 czerwca 2025 r. wpisu sądowego, Sąd I instancji dostrzegłszy ten brak, prawidłowo zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. Zażalenia wniesione zaś przez D. K.2 i R. P. należało odrzucić jako niedopuszczalne, nie byli oni bowiem adresatami postanowienia skierowanego do D. K., K. P. oraz organu. D. K.2 i R. P. pozbawieni byli zatem przymiotu strony, warunkującego możliwość zaskarżenia danego postanowienia. W związku z powyższym NSA na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji.