II OZ 353/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lutego 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 54/26 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 7 lipca 2025 r. nr WSO-III.756.1909.2025.KS w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 12 lutego 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 54/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") odrzucił skargę A. M. (dalej jako "skarżący") na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 7 lipca 2025 r. nr WSO-III.756.1909.2025.KS w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego. Za odrzuceniem skargi przemawiał fakt, że skarżący dwukrotnie zaskarżył to samo postanowienie organu tj. postanowienie Wojewody Pomorskiego z 7 lipca 2025 r. nr WSO-III.756.1909.2025.KS w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego. Skarżący wniósł skargę w niniejszej sprawie o sygn. akt II SA/Gd 54/26 i skargę w sprawie II SA/Gd 961/25. Okoliczność ta wypełniała podstawę odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sąd wyjaśnił, że tożsamość sprawy z inną sprawą zawisłą przed sądem zaistnieje wówczas, gdy w sprawach tych wystąpi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa tzn. gdy sprawa dotyczy tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnego. Stan sprawy w toku (lis pendens) odnosi ten skutek, że w sposób bezwzględny nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami w tym samym przedmiocie. Prowadzenie bowiem dwóch postępowań doprowadziłoby w istocie do wydania dwóch wyroków w tym samym przedmiocie, z których późniejszy ewidentnie naruszałby zasadę res iudicata. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Zarzuca postanowieniu Sądu naruszenie: 1. art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym odrzuceniu skargi na ww. postanowienie, 2. art. 163 § 2 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez Sąd I instancji nieprawidłowego uzasadnienia skarżonego postanowienia z dnia 12 lutego 2026 r., w którym Sąd I instancji błędnie uznał, że zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi. Skarżący domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wystąpił o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżący podtrzymuje, że zaskarżone postanowienie narusza art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. poprzez bezzasadne odrzucenie skargi. Wskazuje on, że WSA w Gdańsku w uzasadnieniu postanowienia z dnia 04.12.2025 r. sygn. akt II SA/Gd 961/25 w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi stwierdził, iż: "W niniejszej sprawie nie może zatem być mowy, że skarżący w dniu wniesienia skargi uchybił terminowi do jej wniesienia, ponieważ zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W okolicznościach niniejszej sprawy zaś za skuteczne można uznać powtórne doręczenie przez Wojewodę stronie skarżonego postanowienia, co nastąpiło 12 listopada 2025 r. O tej daty też można liczyć bieg terminu do wniesienia skargi. W rezultacie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zgłoszony w piśmie (skardze) z 23 października 2025 r., jako pozbawiony przedmiotu, należy uznać za niedopuszczalny. Skarga została wniesiona w piśmie z dnia 11.12.2025 r. a więc w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia Wojewody Pomorskiego z dnia 7 lipca 2025 r. wskazanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Skarżone postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 12.02.2026 r. zawiera błędne uzasadnienie, gdyż Sąd I instancji bezzasadnie przyjął, iż spełnione zostały przesłanki do odrzucenia skargi, podczas gdy została ona wniesiona w terminie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia jest to, że skarżący składając skargę do sądu na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 7 lipca 2025 r. nr WSO-III.756.1909.2025.KS w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego, uczynił to dwukrotnie. Pierwszy raz skargę wniósł w piśmie nadanym 23 października 2025 r. (data stempla pocztowego) po skutecznym doręczeniu mu zaskarżonego postanowienia przez Wojewodę Pomorskiego w dniu 16 października 2025 r. Wystąpił wówczas z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, który następnie postanowieniem Sądu z 4 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Gd 961/25 został uznany za niedopuszczalny i odrzucony. Sąd ten wówczas wyjaśnił, że w okolicznościach sprawy nie mogło być mowy, że skarżący w dniu wniesienia skargi uchybił terminowi, ponieważ skargę wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Podstawą takiego postanowienia było to, że skarżący niezasadnie wnosił o przywrócenie terminu bowiem zaskarżone postanowienie zostało mu skutecznie doręczone 16 października 2025 r. i składając skargę 23 października 2025 r. nie uchybił terminowi do jej wniesienia. W takim stanie faktycznym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi był niedopuszczalny. Wniesiona zaś skarga podlegała rozpoznaniu przy spełnieniu pozostałych warunków. Terminowość jej złożenia nie była kwestionowana. To wszystko miało miejsce w ramach postępowania sądowego zarejestrowanego pod sygn. akt II SA/Gd 961/25. Wobec powyższego ponowne złożenie skargi na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 7 lipca 2025 r. nr WSO-III.756.1909.2025.KS w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego w dniu 11 grudnia 2025 r. doprowadziło do wystąpienia sytuacji z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Sprawa ze skargi na powyższe postanowienie była w toku i nie została prawomocnie osądzona zatem niedopuszczalne było wnoszenie kolejnej skargi. Zatem zaskarżone postanowienie Sądu było prawidłowe i nie naruszało wskazanych w zażaleniu przepisów. Powodem odrzucenia skargi w niniejszej sprawie nie było złożenie skargi z uchybieniem terminu co odpowiada art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ale okoliczność ponownego zaskarżenia aktu, który już objęto skutecznie wniesioną skargą. Nie ma wątpliwości odnośnie do tożsamości obu spraw bowiem skarżącym jest ta sama osoba i skarżony jest ten sam akt. W związku z powyższym NSA, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.