II OZ 345/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 415/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 12 maja 2025 r., znak SKO.41/4425/LI/2023 w przedmiocie opłaty planistycznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 415/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 12 maja 2025 r., znak SKO.41/4425/LI/2023 w przedmiocie opłaty planistycznej. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W skardze na wyżej powołaną decyzję J.C. obok zarzutów kwestionujących jej legalność skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został poparty żadnym uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podniósł, odwołując się do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), z którego wynika, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (poza wskazanymi tam wyjątkami), że to w interesie skarżącego leży wykazanie, iż wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzi którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie poparł wniosku żadnymi argumentami uprawdopodabniającymi możliwość wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności nie przedstawił żadnych argumentów dających podstawy do przyjęcia, że uiszczenie nałożonej opłaty przekracza jego możliwości finansowe i z tego powodu może narazić go na znaczną szkodę. Trudno również przyjąć, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wywołać trudne do odwrócenia skutki, skoro należność, którą obciążono skarżącego, ma charakter pieniężny i w zakresie, w jakim zostanie ewentualnie uiszczona, podlegać będzie zwrotowi w razie wydania przez Sąd korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, co z kolei będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego. Zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J.C., zaskarżając je w całości. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez niezasadne nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podczas gdy niewątpliwie uiszczenie tak znacznej wysokości opłaty przez skarżącego spowoduje dla niego nieodwracalne skutki. Na podstawie tego zarzutu wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia przez uwzględnienie wniosku i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu żalący wskazał, że zaskarżona decyzja ustalająca wysokość opłaty planistycznej na kwotę 90.490,10 zł, jako ostateczna w toku postępowania, doprowadzi do przymusowego wyegzekwowania ustalonej opłaty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powołana została w celu ochrony tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie takiego aktu, zanim zostanie on zbadany przez sąd administracyjny pod kątem jego legalności. Ochrona tymczasowa ma służyć temu, aby w okresie do rozpatrzenia skargi strona, z uwagi na skutki, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu, nie poniosła znacznej szkody lub by nie doszło do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 14.11.2018 r., II OZ 1129/18). Ochrona tymczasowa w toku postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter wyjątkowy i jest stosowana wyłącznie w razie zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W każdej tego typu sprawie musi być zbadana kwestia ich wystąpienia w kontekście okoliczności sprawy i argumentacji skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że wnioskujący nie wykazał przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej, zaś powołanie się na ogólnikowe konsekwencje finansowe wobec braku wskazań co do sytuacji finansowej skarżącego, nie może uzasadniać uznania, że przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej zostały spełnione. W sytuacji gdy skarżący nie wskazuje we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek nie uzasadnia, to nie jest obowiązkiem sądu poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z 10.10.2013 r., I OZ 876/13). Ogólne stwierdzenia oraz argumentację odnoszącą się do samej wysokości nałożonej opłaty, należało uznać jedynie za polemikę z prawidłowym stanowiskiem Sądu I instancji oraz wyraz tego, że skarżący nie przedstawił adekwatnych informacji obrazujących jego rzeczywistą i aktualną sytuację finansową. Powołanie się na wysokość opłaty planistycznej wobec braku dookreślenia sytuacji finansowej wnioskującego, nie może uzasadniać uznania, że przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej zostały spełnione. Ponadto z przytoczonych w zażaleniu stwierdzeń nie sposób ocenić stopnia szkody, która mogłaby być wyrządzona wykonaniem zaskarżonej decyzji, nie każda bowiem szkoda może być uznana za szkodę o znacznych rozmiarach. Przedmiotowy wniosek, oprócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz powołanych w zażaleniu lakonicznych i ogólnie wskazanych okoliczności nie zawiera argumentacji, która mogłaby wskazywać na możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Natomiast postępowanie egzekucyjne mające na celu wyegzekwowanie nałożonego obowiązku nie może stanowić samoistnej i skutecznej przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Z tych też względów przytoczony w zażaleniu zarzut należy uznać za niezasadny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.