II OZ 332/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 415/03 o odmowie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 415/03 wydanego w sprawie ze skargi D., M., J. i M. W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2003 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji I instancji dot. umorzenia postępowania w sprawie budowy budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego oraz zbiornika na ścieki postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 415/03, odmówił wykładni wyroku tego Sądu z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 415/03, w sprawie ze skargi D., M., J. i M. W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2003 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji I instancji dot. umorzenia postępowania w sprawie budowy budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego oraz zbiornika na ścieki. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podniósł, że konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu. Tymczasem okoliczności podniesione przez stronę skarżącą we wniosku o wykładnię wyroku stanowią w istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu wyrażonym w wyroku i nie mogą przynieść zamierzonego rezultatu w formie dokonania wykładni wyroku z dnia 18 grudnia 2008 r. Podniesione we wniosku zarzuty mogłyby stanowić co najwyżej podstawę środka zaskarżenia wyroku. Nie dotyczą natomiast wątpliwości co do treści wyroku. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła D. W., wnosząc o jego uchylenie i zmianę. W uzasadnieniu wskazała, że wydane orzeczenie jest niesprawiedliwe, a także skierowała zarzuty pod adresem Sądu oraz prowadzących postępowanie organów. Ponadto wskazała na błędy w uzasadnieniu orzeczenia dotyczące powołanego numeru decyzji organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z przepisem art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie wskazuje się, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, LEX 75533). Zażalenie D. W. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2008 r. jest jednoznaczne i nie pozostawia żadnej dowolności interpretacyjnej. Oznacza to, że treść tego wyroku nie budzi wątpliwości wymagających wyjaśnienia w ramach jego wykładni. Również skarżąca ani we wniosku o dokonanie wykładni wyroku ani w złożonym zażaleniu nie określiła dokładnie, który fragment sentencji wyroku jest dla niej niezrozumiały bądź budzi jej wątpliwości i dlaczego. Za wątpliwość wymagającą wyjaśnienia w ramach wykładni wyroku nie można natomiast uznać powoływanego przez stronę w zażaleniu błędu w uzasadnieniu orzeczenia dotyczącego numeru decyzji organu pierwszej instancji, ponieważ w dniu złożenia wniosku o wykładnię wyroku nie zostało jeszcze sporządzone uzasadnienie powołanego wyroku. Niemniej jednak wskazać należy, że do korygowania stwierdzonych w wyroku niedokładności czy też błędów pisarskich nie służy instytucja wykładni orzeczenia, natomiast mogą one być korygowane w ramach instytucji sprostowania wyroku (art. 156 P.p.s.a.). W ramach instytucji określonej w art. 158 P.p.s.a. niedopuszczalne jest bowiem domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie, rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Ponadto zauważyć należy, że wszystkie pozostałe przywołane przez stronę okoliczności stanowią w istocie polemikę z poglądami Sądu i zmierzają do zakwestionowania trafności rozstrzygnięcia. A tego rodzaju okoliczności mogą być podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wyroku, nie zaś wniosku o jego wykładnię. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.