II OZ 324/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 865/16 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi J.L. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z [...] sierpnia 2016 r. [...] w przedmiocie odmowy cofnięcia lub ograniczenia bez odszkodowania pozwolenia wodnoprawnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 19 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek J.L. (dalej jako “skarżący") o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi i usunięcia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy cofnięcia lub ograniczenia bez odszkodowania pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że postanowieniem z 2 grudnia 2016 r. odrzucił skargę wniesioną w tej sprawie z powodu uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi i usunięcia braków formalnych skargi. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu 12 grudnia 2016 r. W dniu 17 grudnia 2016 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi i usunięcia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wskazał, że przesyłkę zawierającą wezwania odebrał jego syn w dniu 18 listopada 2016 r., który tego dnia wyjechał do Krakowa, gdzie mieszka i pracuje. Następnie skarżący wskazał, że o treści powyższej przesyłki sądowej syn poinformował go w trakcie rozmowy telefonicznej w dniu 26 listopada 2016 r. Tego samego dnia skarżący uiścił wpis i przesłał do Sądu wymagane odpisy skargi. Odrzucając wniosek Sąd I instancji stwierdził, że 26 listopada 2016 r. skarżący dowiedział się również od syna, że 25 listopada 2016 r. upłynął mu termin na uiszczenie wpisu i przesłanie odpisów skargi. W ocenie Sądu I instancji, oznacza to, że w tym dniu skarżący dowiedział się o przyczynie uchybienia terminu. W związku z tym siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał 5 grudnia 2016 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu 17 grudnia 2016 r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie przedstawiając przebieg postępowania, w tym daty doręczenia mu poszczególnych pism i wezwań przez Sąd I instancji. Ponadto skarżący odniósł się do zasadności zaskarżonej w tej sprawie decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Poznaniu z [...] sierpnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako "p.p.s.a.") pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.). Stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe. Z wniosku skarżącego o przywrócenie terminu wynika, że skarżący dowiadując się od syna o treści wezwania dowiedział się również o terminie do dokonania tych czynności. We wniosku skarżący wskazuje, że pismo odebrał jego syn, który tego samego dnia wyjechał. Oznacza to, że skarżący był w stanie precyzyjnie ustalić datę odbioru przesyłki przez dorosłego domownika. Jednocześnie z pouczeń zawartych w przesłanych skarżącemu pismach w sposób jednoznaczny wynikało, że termin na uzupełnienie braków wynosił siedem dni od daty doręczenia wezwania. Z tego powodu Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że skarżący o uchybieniu terminu do uzupełnienia braków dowiedział 26 listopada 2016 r., co oznacza, że w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminu, natomiast bieg rozpoczął siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek złożony 17 grudnia 2016 r. był więc spóźniony i podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że jak wynika z akt sprawy skarżący odebrał wezwanie do uzupełnienia braków skargi osobiście w dniu 18 listopada 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 22 akt sądowych). Z powyższych względów argumenty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Zarzuty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji nie mogły zostać uwzględnione na tym etapie postępowania, ponieważ z uwagi na braki formalne i fiskalne skargi Sąd I instancji nie mógł jej nadać dalszego biegu. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.