II OZ 300/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. R., R. R. i R. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2025/14 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi T. R., R. R. i R. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

W dniu 19 sierpnia 2014 r. T. R., R. R. i R. R. złożyli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014r., znak: [...] . Skarga zawierała wniosek wstrzymanie lub zawieszenie postępowania egzekucyjnego mającego na celu rozbiórkę budynku. Jako argumenty wskazano na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącym oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2025/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że związany jest treścią wniosku i nie może się domyślać intencji wnioskodawcy ani też oceniać sprawy na podstawie całokształtu akt. Skarżący powinien sprecyzować we wniosku o wstrzymanie wykonania, której decyzji lub postanowienia wniosek dotyczy. Samo wskazanie, że wniosek dotyczy "wstrzymania lub zawieszenia postępowania egzekucyjnego mającego na celu rozbiórkę budynku", przy uwzględnieniu, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na decyzję wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku. Zażaleniem T.R., R. R. i R. R. zaskarżyli powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe jego zastosowanie; 2) art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie; 3) art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono m.in., że chybiona jest argumentacja Sądu, iż ten nie może się domyślać intencji wnioskodawcy ani też oceniać sprawy na podstawie jej całokształtu. Sąd rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wskazano, że w przypadku uwzględnienia skargi i uchylenia postanowień organów odmawiających stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o rozbiórce, a w konsekwencji wygaśnięcia decyzji o rozbiórce, brak zawieszenia bądź też wstrzymania postępowania egzekucyjnego spowoduje nie dającą się usunąć szkodę w postaci zburzenia będącego przedmiotem postępowania budynku konstrukcji drewnianej i uczynienie postępowania zawisłego w niniejszej sprawie bezprzedmiotowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi, że po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślenia wymaga przy tym, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest pismem w postępowaniu sądowym, do którego ma zastosowanie przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. Jeżeli więc wniosek nie odpowiada warunkom formalnym, co powoduje, iż nie może on otrzymać prawidłowego biegu, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając zaskarżonym postanowieniem wstrzymania postępowania egzekucyjnego podniósł, iż skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania nie sprecyzował, której decyzji lub postanowienia wniosek dotyczy. Należy zauważyć, że wydając zaskarżone postanowienie Sąd I instancji nie skorzystał z możliwości, jaką stwarza przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. i nie wezwał strony skarżącej do uzupełnienia wniosku. W sytuacji bowiem, gdy sposób sformułowania wniosku budzi wątpliwości co do jego przedmiotu należy wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania jakiego aktu lub czynności ten wniosek dotyczy. Dla rozpoznania przedmiotowego wniosku o wstrzymanie konieczne było zatem uprzednie wezwanie strony skarżącej do jego uściślenia w zakresie przedmiotu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.