II OZ 250/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. A. na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Łd 379/22 w przedmiocie ściągnięcia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi D. A. i T. A. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 11 lutego 2022 r., nr 16/2022, znak: GPB-III. 7722.3.2022 AD w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 14 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 379/22 Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, działając na podstawie art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), zarządził ściągnięcie od D. A. kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosła D. A. wskazując, że jest ono pozbawione podstawy prawnej. W zażaleniu zawarto wniosek o zbadanie, czy: "Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk który wydał zaskarżone zarządzenie z dnia 14 listopada 2025 roku powołany przez nielegalną neo KRS spełnia warunki Sędziego niezawisłego i bezstronnego a przede wszystkim czy posiada odpowiednie kwalifikacje do pełnienia stanowiska Sędziego". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1090) w związku z art. 234 § 2 p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi jej ściągnięcie od strony, która złożyła wniosek. Wniosek skarżącej o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 379/22 i doręczenie jego odpisu z uzasadnieniem został wniesiony w dniu 18 kwietnia 2024 r. Zarządzeniem z tego samego dnia (doręczonym w dniu 7 maja 2024r.), wezwano skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła zażalenie, oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 lipca 2025 r., sygn. akt II OZ 994/25. W dniu 22 września 2025 r. skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2024 r. o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Skarżącej nie zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w tym wspomnianej opłaty kancelaryjnej), zatem w świetle przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozostawała zobligowana do uiszczenia kwoty 100 zł. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie uiściła należnej opłaty. Wobec powyższego zażalenie na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 listopada 2025r. o ściągnięciu nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej należało uznać za niezasadne, zaś samo zarządzenie za zgodne z prawem. Odnosząc się do kwestii zbadania czy Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk spełnia warunki Sędziego niezawisłego i bezstronnego w związku z powołaniem go w procedurze z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ukształtowanym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r., wskazać trzeba, iż badanie spełnienia przez sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu (art. 5a p.u.s.a.) odnosi się wyłącznie do sędziego wyznaczonego do składu rozpoznającego sprawę co do istoty (art. 5a § 2 p.u.s.a.). Oznacza to, że wymieniony tryb badania bezstronności i niezawisłości danego sędziego nie znajduje zastosowania w postępowaniach incydentalnych, w tym postępowaniu dotyczącym kosztów sądowych. Tym samym zarzuty zażalenia w tym przedmiocie nie mogły być weryfikowane poza trybem ustanowionym w art. 5a § 2 p.u.s.a., a w konsekwencji brak było podstaw do podważenia obsady Sądu, który wydał zaskarżone zarządzenie. Jak wskazano w uzasadnieniu Uchwały NSA z 3 kwietnia 2023 r., I FPS 3/22, regulacja wprowadzona przepisem art. 5a p.u.s.a. ma charakter wyjątkowy, co znalazło wyraz w odrębnościach dotyczących procedury rozpoznania wniosków złożonych w tym trybie, m.in. wymogu rozbudowanego składu orzekającego w tym przedmiocie (art. 5a § 10 p.u.s.a.), czy też możliwości zaskarżenia postanowienia przez sędziego, którego wniosek dotyczył (art. 5a § 16 p.u.s.a.). Skarżąca nie mógła zatem oczekiwać, że w ramach niniejszego postępowania zażaleniowego, w składzie jednoosobowym, będzie dokonana ocena w zakresie zastrzeżonym dla trybu z art. 5a p.u.s.a. Te same uwagi dotyczą zarzutu odnoszącego się do składu orzekającego w niniejszej sprawie, mianowicie Sędziów, którzy wydali wyrok z 11 kwietnia 2024 r. W tym zakresie ocena mogłaby być wyrażona w ramach kontroli instancyjnej w następstwie rozpoznania skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej. Ubocznie należy zauważyć, że w toku postępowania podjęto rozstrzygnięcia co do wniosków skarżącej złożonych w podanym wyżej trybie. Z tych wszystkich względów zażalenie, jako niezasadne, podlegało oddaleniu, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.