II OZ 232/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Go 485/20 o odrzuceniu skargi E. T. w sprawie ze skargi E. T. i A. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki tarasu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 27 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Go 485/20 odrzucił skargę E. T. (dalej jako skarżąca) w sprawie ze skargi E. T. i A. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki tarasu. Podstawą odrzucenia skargi Sąd uczynił art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) w zw. z art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd wskazał, że skarżąca, którą Przewodniczący Wydziału wezwał do uiszczenia wpisu od skargi oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez własnoręczne podpisanie skargi, podanie miejsca zamieszkania, podanie numeru PESEL, nadesłanie jednego odpisu skargi, po skutecznym doręczeniu wezwań w trybie doręczenia zastępczego, do czasu wydania postanowienia przez Sąd nie odpowiedziała na ww. wezwania, a tym samym nie uzupełniła w terminie braków formalnych i fiskalnych skargi, co skutkowało jej odrzuceniem.. Natomiast takie same wezwania skierowane do A. T. zostały w pełni wykonane i jej skardze będzie nadany dalszy bieg. Wyjaśniono że E. T. uzyska status uczestnika postępowania na prawach strony i będzie mogła czynnie uczestniczyć w postępowaniu w tym zaskarżać orzeczenia zapadłe w sprawie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i doręczenia korespondencji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3 P.p.s.a. polegające na przyjęciu, iż skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi oraz wpisu sądowego w zakreślonym przez Sąd terminie w sytuacji gdy skarżąca nie otrzymała wezwania do uzupełnienia skargi. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżąca nie otrzymała przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, ani nie zostało pozostawione w skrzynce awizo z informacją o próbie doręczenia rzeczonej skargi (powinno być wezwania). Skarżąca nie posiadała wiedzy o tym, iż została wezwana do uzupełnienia braków, a dowiedziała się o rzeczonej przesyłce dopiero z postanowienia o odrzuceniu skargi. Na skutek powyższego złożyła reklamację. Do zażalenia nie została dołączone żadne potwierdzenie złożenia reklamacji w placówce pocztowej ani informacja odnośnie do sposobu jej rozpatrzenia. W odpowiedzi na zażalenie uczestnik postępowania B. C. wniósł o jego oddalenie w całości. Wskazał, że skarżąca jest profesjonalnym pełnomocnikiem ([...]) a jej niechlubna taktyka procesowa w postaci niepodpisywania pism i nieodbierania korespondencji w sprawie była przez nią praktykowana również przed organami nadzoru budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga wniesiona przez skarżącą do sądu administracyjnego nie odpowiadała wymogom pisma procesowego z art. 46 P.p.s.a., co naruszało art. 57 P.p.s.a., a ponadto nie została opłacona zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. Tym samym Przewodniczący Wydziału zobowiązany był wezwać skarżącą do uzupełnienia stwierdzonych braków na zasadzie art. 49 § 2 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. Nie jest kwestionowane, że wezwania takie zostały do skarżącej skierowane pismem z dnia 2 października 2020 r. (k. 16 i k. 20 akt). Przesyłka ta została nadana listem poleconym o numerze [...] (k. 32 akt). Z adnotacji Poczty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że przesyłka została awizowana w dniu 8 października 2020 r. z powodu braku możliwości jej doręczenia, którejkolwiek osobie wskazanej w pkt 1 zpo i w związku z tym w tym samym dniu przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej Filia UP W. [...] ul. S. [...], o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Powtórnie awizowano przesyłkę 16 października 2020 r. i po upływie terminu 14 dni na jej podjęcie z placówki pocztowej w dniu 26 października 2020 r. dokonano jej zwrotu do nadawcy. Powyższe wskazuje, że doręczenie przesyłki nastąpiło w sposób przewidziany w art. 73 P.p.s.a. i spełnia wskazane w tym przepisie wymogi. Zgodnie z art. 73 § 4 P.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tj. z upływem 14 dni od złożenia przesyłki w placówce pocztowej po pierwszym awizowaniu. Zatem termin 7 dni do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął bieg 22 października 2020 r. i upływał 29 października 2020 r. Jak wynika z akt sprawy braki nie zostały uzupełnione do chwili wydania postanowienia tj. do 27 listopada 2020 r. Skarżąca zarzuca brak skutecznego doręczenia wezwania bowiem nie pozostawiono jej awizo. w związku z czym nie wiedziała o skierowanym do niej piśmie i o wezwaniu jej do uzupełnienia braków skargi. Z powyższego wynika, że kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest skuteczność doręczenia skarżącej przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnych i fiskalnych skargi, stanowiące wykonanie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 23 września 2020 r. Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu uznał, że do doręczenia tej przesyłki doszło w wyniku tzw. fikcji doręczenia przewidzianej w art. 73 § 4 P.p.s.a. Skarżąca kwestionuje jednak skuteczność tego doręczenia podnosząc, że – z uwagi na niepozostawienie awizo – nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków skargi. Jak wynika z akt sprawy, w szczególności z adnotacji Poczty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru k. 32 akt po braku możliwości doręczenia przesyłki została ona w dniu 8 października 2020 r. awizowana, o czym pozostawiono zawiadomienie w tym samym dniu, umieszczając je w oddawczej skrzynce pocztowej. Fakt ten potwierdza pieczątka placówki pocztowej oraz podpis doręczającego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skarżącej, przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została prawidłowo doręczona w trybie doręczenia zastępczego z art. 73 P.p.s.a. i nie doszło do braku pozostawienia awiza jak twierdzi skarżąca. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r., poz. 1041) potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Adnotacje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korzystają więc z domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego i może je podważyć tylko wskazanie okoliczności podważających to domniemanie w szczególności złożenie reklamacji, która uwzględnia wadliwość doręczenia przesyłki. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało jej prawidłowo doręczone w trybie zastępczym, z uwagi na niepodjęcie w terminie przesyłki zawierającej wezwanie (koperta – k. 32 akt sądowych). Nie mogły w tym zakresie odnieść skutku argumenty zażalenia o braku awiza w pocztowej skrzynce oddawczej, gdyż adnotacje zamieszczone na kopercie pisma zwróconego do sądu oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaprzeczają twierdzeniom strony w tym zakresie. Na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje bowiem adnotacja o dwukrotnym awizowaniu przesyłki, a także poświadczenie, że adresat nie podjął awizowanej przesyłki z placówki pocztowej w terminie i przesyłkę zwrócono z tego powodu nadawcy. Za niewystarczające uznać należy oświadczenie skarżącej, że skierowała reklamację odnośnie do doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie bowiem nie przedstawiono jakiegokolwiek pisma informującego w sposób wiarygodny o wyniku postępowania reklamacyjnego, które potwierdziłoby stanowisko skarżącej. Jak wynika z pocztowych zapisów teleinformatycznych przedmiotowa przesyłka została pobrana do doręczenia dnia 8 października 2020 r. i tego samego dnia, wobec niezastania adresata bądź osoby uprawnionej do odbioru przesyłek, została zaawizowana, a zawiadomienia pozostawiono w skrzynce oddawczej. Dnia 16 października 2020 r. przesyłka została powtórnie awizowana. Przesyłkę zwrócono do nadawcy w dniu 26 października 2020 r. z adnotacją "ZWROT nie podjęto w terminie". Tym samym uznać należy, że nie obalono w zażaleniu domniemania o skutecznym doręczeniu przesyłki w trybie doręczenia zastępczego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2019 r., II OZ 464/19; postanowienie NSA z dnia 16 marca 2017 r., II GZ 1258/16, postanowienie NSA z dnia 20 września 2019 r., II OZ 780/19). Prawidłowo zatem w zarządzeniu z dnia 4 listopada 2020 r. (k. 35) uznano przesyłkę za skutecznie doręczoną z upływem dnia 22 października 2020 r. (czternaście dni od pierwszej awizacji). Skoro w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 29 października 2020 r., skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, to sąd musiał skargę tę odrzucić. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.