II OZ 213/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. M. i W. M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 588/16, o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia w sprawie ze skargi E. M. i W. M. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 588/16, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał E. M. i W. M. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2016 r. Jako podstawę wezwania Przewodniczący Wydziału wskazał art. 220 § 1 i 3 w związku z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwana dalej "p.p.s.a.") i § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej "rozporządzenie"). Skarżący w zażaleniu na powyższe zarządzenie zarzucili, że wezwanie do uiszczenia wpisu było nieuprawnione, z uwagi na to, że w dniu 4 stycznia 2017 r. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art.214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej "p.p.s.a."), do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Zgodnie zaś z treścią art. 214 § 2 zd. 1 p.p.s.a. pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Pismem o którym mowa w wymienionych przepisach jest między innymi zażalenie (art.230 § 2 p.p.s.a.). Na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych, wynosi 100 zł. Podnoszona w zażaleniu kwestia nierozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawa, ponieważ wbrew twierdzeniu skarżących pismem z dnia 4 stycznia 2017 r. złożyli jedynie zażalenie na postanowienie z dnia 9 grudnia 2016 r. Z prezentaty Sądu znajdującej się na pierwszej stronie zażalenia z 4 stycznia 2017 r. jednoznacznie wynika, że do tego pisma złożono dwa załączniki zażalenia. Brak jest jakiejkolwiek informacji o innych załącznikach, w tym o wniosku o przyznanie prawa pomocy, co też wynika z treści samego zażalenia bowiem na ostatniej stronie pod słowem "załączniki" strona wymieniła jedynie wspomniane wyżej dwa odpisy zażalenia. W aktach sprawy brak natomiast wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy. W tym stanie sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało wezwać skarżących do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 9 grudnia 2016 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi, ustalonego w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 i art.198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.