II OZ 210/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.L. i J.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 949/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.L. i J.L. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 5 września 2023 r., nr WOP.7721.4.2020.GD w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 8 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 949/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie ze skargi B.L. i J.L. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 5 września 2023 r., nr WOP.7721.4.2020.GD w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze na wyżej powołaną decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z 13 grudnia 2019 r., nr PNB-7141/29/40/17/PB, nakazującą skarżącym rozbiórkę wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę budowli w postaci stalowej konstrukcji wsporczej stalowej belki dwuteowej oraz poruszającego się po niej urządzenia technicznego – cięgnika linowego, na terenie działki nr [...] przy ul. D. w miejscowości T., B.L. i J.L. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 18 października 2023 r., nr WOP.7724.151.2023.GD, Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając złożony wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Oceniając złożony wniosek, Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia, gdyż skarżący nie wykazali, ażeby wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją pociągnęło za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowało trudne do odwrócenia skutki. We wniosku tym, sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zawarto żadnego uzasadnienia odwołującego się do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli B.L. i J.L. Postanowienie zostało zaskarżone w całości. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") przez odmowę wstrzymania wykonania decyzji dotyczącej nakazu rozbiórki wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę budowli, uznając wniosek za nieuzasadniony, podczas gdy w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem brak wstrzymania wykonania decyzji wyrządzi znaczną szkodę oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki, co wynika już z samego charakteru zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym po stronie skarżących B. i J.L. powstała konieczność wniesienia zażalenia od przedmiotowego postanowienia z dnia 8 lutego 2024 r. Na podstawie powyższego zarzutu wniesiono o uchylenie ww. postanowienia sądu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto, konsekwentnie, na podstawie art. 196 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że cięgnik linowy to urządzenie pozwalające na transport do warsztatu siłowników hydraulicznych o wadze w przedziale 30-250 kg. Z racji wagi oraz przepisów BHP nie ma możliwości na ich ręczne wnoszenie po schodach. Cięgnik ten jest jedynym możliwym do zamontowania urządzeniem w tym miejscu, gdyż transport odbywa się w dwóch płaszczyznach – poziomej i pionowej, co uniemożliwia zastosowanie innych rozwiązań technicznych. Jeśli go zabraknie, zakład naprawczy zostanie pozbawiony możliwości regeneracji tych siłowników i straci ok. 80% zleceń oraz przychodów na poziomie ok. 90%. Dalsza działalność firmy stałaby się nieopłacalna. Następnie wskazano, że konieczność rozbiórki tego urządzenia spowoduje bardzo duże ograniczenie możliwości naprawczych warsztatu. Wpłynie to na brak zleceń dla pracowników, a tym samym na dużą utratę przychodów firmy. W takich okolicznościach pracownicy będą musieli zostać zwolnieni gdyż przychód na poziomie 10% obecnych zarobków (który generowany jest przez naprawę siłowników o wadze poniżej 30 kg, gdzie zachodzi możliwość ręcznego wniesienia po schodach) nie wystarczy nawet na utrzymanie podstawowych mediów. Firma utraci płynność finansową i zabraknie pieniędzy na wypłaty dla 4 pracowników. Ostatecznie wysoko wyspecjalizowana firma rodzinna istniejąca nieprzerwanie od 1982 r. zostanie zniszczona przez wpływ błędnych decyzji urzędniczych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powołana została w celu ochrony tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie takiego aktu, zanim zostanie on zbadany przez sąd administracyjny pod kątem jego legalności. Ochrona tymczasowa ma służyć temu, aby w okresie do rozpatrzenia skargi strona, z uwagi na skutki, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu, nie poniosła znacznej szkody lub by nie doszło do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1129/18). Ochrona tymczasowa w toku postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W każdej tego typu sprawie musi być zatem zbadana kwestia zaistnienia przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej w kontekście konkretnych okoliczności sprawy i argumentacji skarżącego. W skardze zawierającej wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie wykazno, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, będących konsekwencją realizacji nakazanej rozbiórki obiektu budowlanego. Wniosek skarżących, oprócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie zawiera żadnej argumentacji. Ta pojawia się dopiero w uzasadnieniu zażalenia. Przytoczenie dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji, oddalające wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, okoliczności pozwalających na dokonanie oceny, czy zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli Sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia prawa. (zob.: J.P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2011, art. 61.; postanowienia NSA: z 12.09.2014 r., II OZ 917/14; z 23.06.2014 r., II OZ 601/14; z 29.11.2013 r., II GZ 684/13; z 10.10.2013 r., II OZ 862/13; z 8.10.2013 r., I OZ 851/13; z 21.03.2013 r., II OZ 194/13; z 10.11.2011 r., II OZ 1074/11). Mając powyższe na względzie, należało uznać, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że skarżący w swoim wniosku nie wykazali zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.