II OZ 202/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D.K.1, D.K.2 i K.P. oraz R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 1485/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi D.K.2 i K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 kwietnia 2025 r., nr 409/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenie D.K.2 i K.P.; 2. odrzucić zażalenie D.K.1 oraz R.P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 listopada 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 1485/25, odrzucił skargę D.K.2 i K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 11 kwietnia 2025 r., nr 409/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zarządzeniem z 26 czerwca 2025 r. Przewodniczący Wydziału VII wezwał skarżące do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia. Uzupełnienie to miało polegać na przesłaniu skargi opatrzonej własnoręcznym podpisem. Wezwania te, wraz ze stosownymi pouczeniami o konsekwencjach ich niewykonania, zostały skutecznie doręczone K.P. i D.K.2 odpowiednio w dniach 1 sierpnia 2025 r. i 4 sierpnia 2025 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższych czynności bezskutecznie upłynął odpowiednio z dniem 8 i 11 sierpnia 2025 r. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga podlega odrzuceniu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Sąd podniósł, że skarżące nie wykonały zarządzenia z 26 czerwca 2025 r. i nie nadesłały do Sądu skargi własnoręcznie podpisanej, zaś nadesłane w dniach 12 i 13 sierpnia 2025 r. pisma nie odzwierciedlają treści skargi. K.P., R.P. oraz D.K.1, D.K.2, pismami o tożsamej treści, odpowiednio: z 9 oraz 12 grudnia 2025 r., złożyli zażalenia na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania, stwierdzenie, że wezwanie z 26 czerwca 2025 r. o uzupełnienie braków formalnych skargi zostało wykonane przez nadesłanie własnoręcznie podpisanej skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono naruszenie art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 2, art. 32 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia D.K.2 oraz K.P. nie zasługują na uwzględnienie, natomiast zażalenia D.K.1 oraz R.P. podlegają odrzuceniu. Do zadań Sądu I instancji po wpłynięciu środka odwoławczego należy w pierwszej kolejności zbadanie z urzędu dopuszczalności skargi i ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wniesiona skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Takim brakiem formalnym uzasadniającym odrzucenie skargi jest między innymi brak sprostania regulacji określającej, że każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy wskazać, że żalące zostały prawidłowo wezwane do uzupełnienia braku formalnego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII, jednocześnie zostały one prawidłowo pouczone o rygorze niezastosowania się do wezwania. Skarżące nie sprostały powyższemu obowiązkowi w zakreślonym przez Sąd I instancji terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wobec nadesłania pisma odbiegającego w swej treści od treści wniesionej uprzednio skargi nieopatrzonej własnoręcznymi podpisami, prawidłowo przyjął, że braki formalne, do których uzupełnienia wezwano skarżące, nie zostały uzupełnione we wskazanym terminie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt. 1 sentencji. Zgodnie z art. 173 § 2 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego może wnieść wyłącznie strona lub uczestnik na prawach strony (oraz podmioty wymienione w art. 173 § 2 p.p.s.a.). Zażalenie niedopuszczalne podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 178 p.p.s.a. Z kolei art. 197 § 2 p.p.s.a. stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a. Za koniecznością odrzucenia zażaleń D.K.1 oraz R.P. przemawia fakt, że wyżej powołana niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych, przy czym przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą między innymi wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę niebędącą adresatem zaskarżonego orzeczenia. Nadto, wyżej wymienieni nie są stroną postępowania, a skarżone postanowienie zapadło w postępowaniu wywołanym skargą D.K.2 oraz K.P. i dotyczyło wyłącznie uprawnień procesowych tych osób. Ze względu na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 2 sentencji.