II OZ 200/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.P. i R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2535/24 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi D.K.1, D.K.2, K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2024 r., nr 924/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 listopada 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2535/24, odrzucił zażalenie K.P. w sprawie ze skargi D.K.1, D.K.2, K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 lipca 2024 r., nr 924/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 października 2025 r., odrzucił skargę kasacyjną od postanowienia Sądu z dnia 15 września 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2535/24 o odrzuceniu skargi K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 lipca 2024 r. nr 924/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Odpis postanowienia Sądu z 14 października 2025 r., doręczono skarżącej K.P. w dniu 4 listopada 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 156). Skarżąca K.P. w dniu 10 listopada 2025 r. (data nadania) wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Zażalenie na postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało podpisane osobiście przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zażalenie podlega odrzuceniu. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia i powinno odpowiadać wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do treści art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że zachodzi wyjątek określony w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. wskazujący, że wymogu sporządzenia zażalenia przez adwokata lub radcę prawnego nie stosuje się, jeżeli pismo takie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli środek ten wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, względnie doradca podatkowy albo rzecznik patentowy. Jakkolwiek skarżąca K.P. pismem z 23 października 2025 r. została pouczona o konieczności sporządzenia zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 października 2025 r. przez adwokata lub radcę prawnego, to pismem z 10 listopada 2025 r. – wbrew temu pouczeniu – wniosła samodzielnie sporządzone zażalenie. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie pozostaje jednym z podmiotów wymienionych w art. 175 p.p.s.a., co powoduje, że wniesiony przez nią środek odwoławczy obarczony jest brakiem formalnym. Naruszenie przymusu adwokacko-radcowskiego nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i skutkuje odrzuceniem zażalenia na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Pismem z 31 grudnia 2025 r. K.P. i R.P. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odrzucającego zażalenie. W uzasadnieniu podniesiono naruszenie art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 2, art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 EKPC. Zgłoszono też zastrzeżenia do zastosowania art. 220 § 3, art. 243-246, art. 252 i art. 199 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązek ustanowiony w przytoczonym powyżej art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny i nie może podlegać wyłączeniu z uwagi na jakiekolwiek szczególne okoliczności występujące po stronie skarżącej. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezachowanie "przymusu adwokacko-radcowskiego" w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 194 § 4 p.p.s.a., stanowi brak niepodlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 5.09.2024 r., III FZ 357/24; z 29.08.2024 r., III FZ 282/24; z 22.08.2024 r., II OZ 387/24). Skoro zatem zażalenie skarżących na postanowienie z dnia 14 października 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2535/24 o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało złożone bez zachowania wspomnianego przymusu, to jako niedopuszczalne z innych przyczyn w rozumieniu art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.