II OZ 201/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. K. i A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 1231/23 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. K. i A. K. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 lipca 2023 r. nr WINB-WOP.7721.74.2023.AN w przedmiocie rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Bd 1231/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi D. K. i A. K. (dalej "skarżący") na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB") z dnia 19 lipca 2023 r. w przedmiocie rozbiórki. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżących r.pr. J. S. w dniu 4 sierpnia 2023 r. w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej "k.p.a.). Tymczasem skarga została wniesiona w dniu 19 września 2023 r. (data stempla pocztowego). Pismem z dnia 18 września 2023 r. r. pr. J. S. złożył wraz ze skargą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że jego Mocodawcy samodzielnie wnieśli w dniu 9 czerwca 2023 r. odwołanie do Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Toruniu wydanej 26 maja 2023 r. w sprawie prowadzonej pod sygn. akt PINB.450.10.2018.EF(RW). Zaskarżona decyzja organu I instancji została doręczona na adres zamieszkania państwa K. Sąd I instancji wskazał, że dla ustalenia daty wniesienia skargi nie miało znaczenia doręczenie skarżącym w dniu 12 września 2023 r. przez Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy pisma informującego, że decyzja została skierowana do pełnomocnika r. pr. J. S., przy czym została ona zwrócona do WINB ze względu na niepodjęcie korespondencji w 14 dniowym terminie, liczonym od dnia, w którym nastąpiła pierwsza próba doręczenia, zgodnie z art. 44 § k.p.a. Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że pełnomocnictwo dla r.pr. J. S. zostało udzielone przez skarżących w dniu 28 września 2022 r. W aktach brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, że skarżący lub pełnomocnik informowali organ o odwołaniu pełnomocnictwa przed wydaniem decyzji. Z powyższego wynika, że organ postąpił prawidłowo doręczając zaskarżoną decyzję r.pr. J. S. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, któremu zarzucili naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie wniosku w sytuacji gdy skarżący udowodnili, że niedokonanie czynności procesowych w terminie nie wynikało z ich winy, a było wynikiem splotu okoliczności, za które winy nie ponoszą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Co więcej, przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (zob. postanowienie NSA z 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II GZ 392/20, LEX nr 3161759). Wobec tego, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. postanowienie NSA z 22 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 418/12, LEX nr 1405321). W okolicznościach niniejszej sprawy strona skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego dodatkowo wymaga się szczególnej staranności w dbaniu o interesy swojego mocodawcy. Artykuł 40 § 2 k.p.a. stanowi, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Wynika z tego, że jeśli skarżący ustanowili pełnomocnika, to jemu będą przesyłane wszelkie pisma organu w sprawie. Mając to na uwadze stwierdzić należy, że obowiązkiem strony należycie dbającej o własne sprawy, która dokłada wszelkich starań by nie uchybić terminowi do złożenia skargi w terminie było zawiadomienie organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa i konieczności kierowania pism organu na jej adres. W niniejszej sprawie, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, takich oświadczeń brak. Twierdzenia r.pr. J. S., że skarżący działali w sprawie samodzielnie są pozbawione podstaw bowiem taka wola skarżących nie wynika z akt administracyjnych. Pełnomocnictwo dla ww. radcy prawnego jest datowane na 28 września 2022 r. i zawiera ogólne upoważnienie do reprezentowania przed organami administracji, zatem trudno podejrzewać, że skarżący oczekiwali od organu doręczania korespondencji na swój adres. Chybionym argumentem jest też ewentualna pomyłka organu, który doręczył wcześniej pismo skarżącym z pominięciem pełnomocnika. Sąd nie ocenia w niniejszym postępowaniu całokształtu działania organu a działanie w konkretnej sytuacji tj. prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania należy uznać, że organ prawidłowo doręczył odpis decyzji z dnia 19 lipca 2023 r. pełnomocnikowi skarżących i od daty tego doręczenia biegł termin do wniesienia skargi. Ponieważ skarżący nie wykazali, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez ich winy, należy uznać, że stanowisko Sądu I instancji wyrażone w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2023 r. odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.