II OSK 1145/25

Dnia 11 marca 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2653/24 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w T. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 grudnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od [...] sp. z o.o. z siedzibą w T. na rzecz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2653/24, na skutek skargi [...] Sp. z o.o. w T., uchylił postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 11 grudnia 2023 r. oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z 20 października 2023 r. Postanowieniem z 20 października 2023 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) odmówił skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18 października 2018 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w T. z 30 sierpnia 2018 r. o nakazaniu skarżącej rozbiórki obiektu budowlanego. Natomiast postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 11 grudnia 2023 r. po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymano w mocy postanowienie z 20 października 2023 r. Oba postanowienia opierały się na stwierdzeniu niedopuszczalności żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18 października 2018 r. z uwagi na to, że od tej decyzji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, która wyrokiem z 24 września 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1421/18, została oddalona, a nadto skarga kasacyjna skarżącej od tego wyroku została oddalona wyrokiem NSA z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 1934/20. W ocenie Sądu pierwszej instancji, opartej na uchwale NSA z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, organ administracji powinien był wszcząć postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18 października 2018 r. w zakresie, w jakim żądanie stwierdzenia nieważności (podanie z 21 sierpnia 2023 r.) opierało się na twierdzeniu, że nakaz rozbiórki nie powinien być nałożony na skarżącą, lecz na [...] Sp. z o.o. w T., która w chwili wydania nakazu rozbiórki była najemcą obiektu budowlanego objętego tym nakazem, a także jego inwestorem, oraz na twierdzeniu, że nakaz ten jest niewykonalny, gdyż to ten przedsiębiorca dysponuje przedmiotem nakazu rozbiórki, a nie skarżąca. Zdaniem Sądu pierwszej instancji te okoliczności nie były rozważane w postępowaniu przed sądami administracyjnymi pierwszej i drugiej instancji, które zakończyło się wskazanymi wcześniej dwoma wyrokami. Sąd ten przy tym zauważył, że nie mogły one być rozważane w tym postępowaniu, gdyż po raz pierwszy (uwzględniając zarówno postępowanie administracyjne, jak i sądowe) zostały one podniesione przez skarżącą w piśmie procesowym z 29 listopada 2021 r. złożonym przed NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 1934/20 po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1421/18, co spowodowało, że NSA wskazał w uzasadnieniu swego wyroku, iż nie poddał ich merytorycznej ocenie z uwagi na zgłoszenie ich po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i związanie granicami skargi kasacyjnej. W związku z tym Sąd pierwszej instancji uznał, że brak było podstaw do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a., co doprowadziło do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że pozostałe okoliczności wskazane w żądaniu stwierdzenia nieważności, mianowicie rażące naruszenie prawa wynikające jakoby z wadliwego zastosowania przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie mogą podlegać rozpoznaniu, gdyż – jak wynika z uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1421/18 - były one przedmiotem rozważań sądu administracyjnego. Organ administracji w skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że organ administracji niewłaściwie zinterpretował powołane przepisy, odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, podczas gdy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania będąc związany poglądami prawnymi wyrażonymi przez sądy administracyjne w wyrokach wydanych w niniejszej sprawie, a okoliczności wskazane w podaniu o stwierdzenie nieważności decyzji były już przedmiotem badania przez sądy administracyjne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej m.in. wskazano, że co prawda w postępowaniu przed WSA w Bydgoszczy nie podnoszono, że decyzja o nakazie rozbiórki została skierowana do niewłaściwego adresata, ale z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaznaczono przy tym, że podstawą orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji. W związku z tym, zdaniem skarżącego kasacyjnie, jeżeli skarga została oddalona oznacza to, że sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa. Skarżący kasacyjnie odwołał się też do uchwały NSA z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, wskazując, że w jej uzasadnieniu stwierdzono, iż "prawomocny wyrok oddalający skargę nie będzie stanowił przeszkody do wszczęcia postępowania nieważnościowego wtedy, gdy kwestie, na które powołuje się skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności, znalazły się poza zakresem kontroli sądowej ze względu na ". Według skarżącego kasacyjnie "(n)ie chodzi [...] o to, czy sąd oddalając skargę wprost odniósł się do określonych kwestii, ale o to, czy stanowiły one przedmiot kontroli sądowej zgodnie z art. 134 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.". We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Ponadto zrzeczono się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna opiera się na usprawiedliwionej podstawie. Występujące w sprawie zagadnienie prawne sprowadza się do rozstrzygnięcia o tym, czy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego był uprawniony do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. w odniesieniu do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18 października 2018 r. w związku z prawomocnym oddaleniem skargi od tej decyzji, mimo że z uzasadnienia wyroku WSA w Bydgoszczy z 24 września 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1421/18, nie wynika, aby Sąd ten rozważał wszystkie okoliczności wskazane w późniejszym podaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, zaś NSA w uzasadnieniu wyroku z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 1934/20, wyraźnie wskazał, że te same okoliczności wskazane wcześniej i po raz pierwszy w całym postępowaniu w piśmie procesowym z 29 listopada 2021 r. nie mogły być uwzględnione z uwagi na to, że zostały one podniesione po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zagadnienie to jest związane z powołanymi w skardze kasacyjnymi, w tym w jej uzasadnieniu, przepisami prawa. Przede wszystkim z art. 170 p.p.s.a., w którym stanowi się, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Powołany przepis stanowi bowiem podstawę do przyjęcia, że skoro sąd administracyjny prawomocnie oddalił skargę, to uznał, że - o ile przedmiotem skargi była decyzja administracyjna - decyzja ta nie został wydana z naruszeniem prawa, w tym z naruszeniem wskazanym w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., czyli dającym podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 k.p.a. W związku z tym prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję administracyjną co do zasady wiązałby organy administracji co do tego, że decyzja ta nie jest dotknięta także żadnym z takich naruszeń prawa, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności. Wskazane zagadnienie jest też ściśle związane z art. 134 § 1 p.p.s.a., stanowiącym, że z wyjątkiem jednej sytuacji, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle powołanego przepisu wojewódzki sąd administracyjny jest zatem zobowiązany uwzględnić także te naruszenia prawa, których skarżący nie wskazał w skardze, co oznacza, że brak w skardze zarzutu związanego z naruszeniem prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie oznacza, że kwestia takiego naruszenia prawa nie była przez sąd w ogóle rozważana. Dodatkowo trzeba także mieć na uwadze niepowołany w skardze kasacyjnej art. 171 p.p.s.a., w którym stanowi się, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Powołane w skardze kasacyjnej przepisy prawa oraz nadto art. 171 p.p.s.a. stanowią zatem podstawę do sformułowania zasady, według której prawomocne oddalenie skargi na decyzję powoduje, że organ administracji nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, gdyż takie postępowanie byłoby sprzeczne z art. 170 oraz art. 171 p.p.s.a. Prowadzenie w takich okolicznościach postępowania byłoby bowiem wyrazem tego, że organ administracji nie jest związany prawomocnym wyrokiem sądu o oddaleniu skargi, gdyż mimo prawomocnego wyroku, z którego wynika, iż decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do stwierdzenia jej nieważności organ administracji prowadziłby postępowanie mające na celu ocenę, czy decyzja została wydana z takim naruszeniem prawa. Wyjątki od tej zasady określił NSA w powołanej przez Sąd pierwszej instancji uchwale z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, w której przyjęto, że żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. Jak wynika z uzasadnienia powołanej uchwały te przypadki, w których organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie stwierdzenia nieważności co do istoty, to sytuacje, gdy to, na co powołał się wnoszący żądanie stwierdzenia nieważności znajdowało się poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej. Powołana uchwała wiąże wszystkie składy sądów administracyjnych w sposób określony w art. 269 p.p.s.a., z wyjątkiem tego, że wskazuje na potrzebę zastosowania art. 157 § 3 k.p.a. W tym zakresie z uwagi na uchylenie powołanego przepisu po podjęciu uchwały należy stosować art. 61a k.p.a., który został dodany do Kodeksu postępowania administracyjnego wraz z uchyleniem art. 157 § 3 k.p.a., który okazał się z powodu dodania art. 61a k.p.a. zbędny. Zatem, w rozpoznawanej sprawie istotne było ustalenie, czy okoliczności, na które powołał się skarżący żądając stwierdzenia nieważności decyzji, były objęte zakresem kontroli sądowej zakończonej prawomocnym wyrokiem o oddaleniu skargi na decyzję Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18 października 2018 r. NSA w powołanej uchwale szerzej nie wyjaśnia, jak ocenić, czy określona okoliczność była objęta zakresem kontroli sądowej. Przede wszystkim wskazuje na uzasadnienie, jako źródło poznania zakresu kontroli sądowej. Zauważa przy tym, że zgodna z przepisami jest częsta sytuacja, gdy uzasadnienie nie zostało sporządzone. Nie wyklucza jednakże w takim przypadku możliwości dokonania ustaleń zakresu sądowej kontroli. Zauważa natomiast, że konieczna jest ocena uwzględniająca ogół okoliczności konkretnego przypadku. W ocenie NSA rozpoznającego skargę kasacyjną dokonując ustaleń dotyczących zakresu sądowej kontroli dokonanej w sprawie, w której prawomocnie oddalono skargę na decyzję administracyjną, należy uwzględnić także to, czy ta kontrola nie została dokonana z uwzględnieniem dotykających jej ograniczeń wynikających z przepisów prawa. Wyrok sądu administracyjnego może się uprawomocnić już w pierwszej instancji, gdy nie wniesiono skutecznie skargi kasacyjnej. Może się on jednak także uprawomocnić - tak jak to było w rozpoznawanej sprawie – na skutek rozpoznania przez sąd odwoławczy skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest bardziej sformalizowanym pismem procesowym niż skarga. Również postępowanie prowadzone na skutek wniesienia skargi kasacyjnej jest bardziej sformalizowane niż postępowanie przed sądem pierwszej instancji. Między innymi skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje prawnicze (art. 175 p.p.s.a.) oraz musi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych, obejmujące wskazanie naruszonych przepisów prawa (art. 174, art. 176 § 1 pkt 2, art. 177a p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Ustawodawca zatem z jednej strony wprowadzając w postępowaniu przed sądem drugiej instancji wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez podmiot posiadający odpowiednie kwalifikacje prawnicze dąży do tego, aby na tym etapie postępowania zostały przedstawione już wszystkie istotne dla sprawy zarzuty, z drugiej zaś strony wprowadza ograniczenie w postaci zakazu przedstawiania nowych zarzutów po wniesieniu skargi kasacyjnej. Celem tego rodzaju ograniczeń jest uzyskanie sprawniejszej procedury, która jednocześnie ma zapewnić uwzględnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Ustawodawca wychodzi bowiem z założenia, że po przeprowadzeniu postępowania przed sądem pierwszej instancji, w którym sąd ten nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik strony posiadający odpowiednie kwalifikacje prawnicze, sporządzając skargę kasacyjną będzie w stanie zwrócić uwagę na wszystkie istotne okoliczności, w tym także takie, których w skardze nie wskazano, zaś sąd pierwszej instancji nie zauważył ich też z urzędu. Założenie to nie jest pozbawione racji, gdyż można dla niego znaleźć uzasadnienie w rzymskiej paremii iura vigilantibus, non dormientibus prosunt (prawa służą osobom starannym, a nie ospałym). Dodatkowo, zwykle powołanie istotnej okoliczności po długim czasie od wszczęcia postępowania budzi wątpliwości, co do rzeczywistych celów takiego działania, jak i wiarygodności tych okoliczności. Nie bez przyczyny ustawodawca w różnych dziedzinach prawa wprowadza terminy dla dokonania czynności materialnoprawnych i procesowych, w tym o charakterze dowodowym. Zwrócić należy uwagę, że również w postępowaniu administracyjnym ustawodawca, jeżeli chodzi o powołanie istotnych okoliczności faktycznych formułuje ograniczenia w czasie. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wskazany termin dotyczy także podstawy wznowienia polegającej na tym, że wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Oznacza to, że strona postępowania nie może w trakcie postępowania administracyjnego istotnych okoliczności faktycznych "zachować dla siebie". Musi je ujawnić organowi administracji, gdyż inaczej naraża się na to, że po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym się o nich dowiedziała, nie będzie mogła z nich skorzystać, chyba że organ administracji wznowi postępowanie z urzędu. W końcu istotną wartością prawomocnego orzeczenia sądowego jest zaprowadzenie pokoju prawnego, który jest oparty na szczególnie mocnych podstawach, gdy został osiągnięty po przeprowadzeniu postępowania, w którym jego strony mogły swobodnie podnosić twierdzenia co do istotnych okoliczności, korzystając ze wsparcia profesjonalnych pełnomocników. Uwzględniając powyższe zauważyć należy, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18 października 2018 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. opierało się na twierdzeniu, że obiekt budowlany, którego dotyczy nakaz rozbiórki, został wybudowany nie przez skarżącą, lecz przez najemcę nieruchomości, mianowicie [...] Sp. z o.o. w T., która włada tym obiektem do chwili obecnej. Zatem, żądanie to opierało się na okoliczności, która – jeżeli rzeczywiście istniała – była znana zarówno skarżącemu, jak i [...] Sp. z o.o. w T. Dodatkowo zauważyć należy, że [...] Sp. z o.o. w T. wiedziała o wydaniu decyzji o nakazie rozbiórki, gdyż jak wynika z ogólnodostępnych danych z Krajowego Rejestru Sądowego do 18 czerwca 2019 r. prezesem zarządu tej spółki był J. M., będący jednocześnie prezesem zarządu skarżącej spółki. Nie bez znaczenia jest także to, że od wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego skarżąca była reprezentowana, w tym przed sądem administracyjnym pierwszej i drugiej instancji, przez pełnomocnika, który jest adwokatem. W końcu, zauważyć należy, że twierdzenie, iż obiekt budowlany, którego dotyczy nakaz rozbiórki, został wybudowany nie przez skarżącą, lecz przez najemcę nieruchomości, mianowicie [...] Sp. z o.o. w T., który włada tym obiektem, zostało podniesione w piśmie z 29 listopada 2021 r. złożonym w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem NSA z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 1934/20, i zostało ocenione z uwzględnieniem przepisów prawa regulujących etap postępowania, na którym to twierdzenie zostało zgłoszone. NSA mianowicie uznał, że okoliczności te nie mogą być poddane merytorycznej ocenie, gdyż zostały podniesione po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, zaś sąd drugiej instancji jest związany granicami skargi kasacyjnej. W ocenie NSA rozpoznającego obecną skargę kasacyjną jest to równoznaczne z objęciem podniesionych w piśmie z 29 listopada 2021 r. okoliczności kontrolą sądową w rozumieniu przyjętym w powołanej uchwale NSA z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09. Odmiennego stanowiska Sądu pierwszej instancji w tym zakresie nie sposób zaakceptować, gdyż prowadziłoby to do podważenia wskazanych wcześniej ograniczeń proceduralnych w zakresie podnoszenia przez strony postępowania administracyjnego znanych im okoliczności faktycznych. Przede wszystkim zaś podważyłoby to sens regulacji dotyczącej związania granicami skargi kasacyjnej oraz obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje prawnicze z istotną szkodą dla wartości wynikających z prawomocnego wyroku. Mimo bowiem udziału w postępowaniu administracyjnym i sądowym zakończonym prawomocnym wyrokiem wydanym przez sąd drugiej instancji pełnomocnika będącego adwokatem nadal dopuszczalne byłoby podnoszenie mimo prawomocności wyroku okoliczności, które mogły być podniesione zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowym. Powyższe prowadzi do konkluzji, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego był z uwagi na prawomocny wyrok NSA z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 1934/20, uprawniony do odmowy wszczęcia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kujawsko-Pomorskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 18 października 2018 r. Tym samym skarga kasacyjna okazała się zasadna. Nadto uznać należało, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, gdyż nie ulega wątpliwości, iż skarga skarżącej powinna była być oddalona, a nie uwzględniona. W tym stanie rzeczy NSA na podstawie art. 188 i art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. Wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej od wyroku, którym uwzględniono skargę, NSA na mocy art. 203 pkt 2, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a. zasądził od skarżącej zwrot kosztów kasacyjnych poniesionych przez organ administracji. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie organ administracji zrzekł się rozprawy, a skarżąca w terminie czternastu dni od dnia doręczenia jej odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, NSA - na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. - skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.