II OZ 181/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 27 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 616/15 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na postanowienie Wojewody [...] z [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia odwołania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 27 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przywrócenia skarżącej terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dwóch jej odpisów. Sąd I instancji wskazał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi było niezawinione. W wezwaniu wyraźnie wskazano, że dotyczy ono skargi na postanowienie Wojewody [...] z [...] października 2015 r. nr [...]. Łącznie z powyższym skierowano wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, który został zapłacony w terminie. Stronie doręczono też odpis odpowiedzi na skargę, w której wskazano, czego dotyczy skarga. Strona po zapoznaniu się z korespondencją sądową mogła bez trudu powiązać fakty, że wniesiona przez nią skarga dotyczy postanowienia Wojewody [...] z [...] października 2015 r. Skarżąca wniosła na powyższe postanowienie zażalenie, domagając się jego uchylenia. Sąd I instancji pominął fakt, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zawierało uchybienie powodujące konieczność przeprowadzenia dodatkowej czynności polegającej na analizie myślowej mającej na celu powiązanie wszystkich faktów mających miejsce w sprawie. W wezwaniu z 29 października 2015r. nie wskazano, że skarga została wniesiona przez Wspólnotę. Wezwanie powinno być czytelne i jednoznaczne. Nie może występować sytuacja, że w wyniku niezrozumiałej treści wezwania strona zmuszona jest do dokonywania dodatkowych i odrębnych ustaleń. Wezwanie z 29 października 2015 r. zawierało uchybienie i krzywdzące jest obarczanie tym uchybieniem skarżącej, bowiem prowadzi do pozbawienia jej prawa do sądu, zwłaszcza, że nie jest reprezentowana przez fachowego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - P.p.s.a., sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 P.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Z wnioskiem należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dwóch odpisów skargi i kopii uchwały z 13 sierpnia 2015 r. celem wykazania sposobu reprezentacji Wspólnoty oraz do uiszczenia wpisu sądowego zostały doręczone skarżącej 2 listopada 2015 r. Skarżąca uiściła wpis oraz przedłożyła uchwałę w terminie, nie złożyła natomiast odpisów skargi. W piśmie z 12 listopada 2015 r. wniosła o przywrócenie terminie do złożenia odpisów, wskazując, że w wezwaniu podano, iż dotyczy ono skargi z 27 października 2015 r., ale według wiedzy skarżącej taka skarga nie istnieje. Dopiero po zapoznaniu się z aktami sprawy w dniu 10 listopada 2015 r. skarżąca zorientowała się, że mowa jest o skardze z 15 października 2015 r. W tym miejscu należy podkreślić, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1972 roku, sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA 1972/7-8/144). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dwóch odpisów. Jak prawidłowo uznał Sąd I instancji, w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wyraźnie wskazano, że skarga dotyczy postanowienia Wojewody [...] z [...] października 2015 r. nr [...], podobnie w wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Nie ma znaczenia, że w wezwaniu nie wskazano, że mowa jest o skardze z 15 października 2015 r. (taka data widnieje na skardze i stemplu pocztowym na kopercie, w której wniesiono skargę), a nie z 27 października 2015 r. (data wpływu skargi do sądu), ponieważ na podstawie danych dotyczących zaskarżonego aktu skarżąca powinna była się bez trudu zorientować, jakiej sprawy wezwanie dotyczy. Zwłaszcza, że skarżąca uzupełniła część braków, tj. uiściła wpis i złożyła kopię uchwały dotyczącej sposobu reprezentacji Wspólnoty, zatem przy uzupełnianiu tych braków skarżąca nie miała wątpliwości co do tego, w jakiej sprawie została wezwana. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.