II OZ 1790/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 375/25 o odrzuceniu skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 31 marca 2025 r., znak: IF-O.7840.1.464.2022.KMB-4 w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji o pozwoleniu na budowę zagrody rolniczej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 8 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Wr 375/25, powołując się na art. 220 § 3 i 3a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", odrzucił skargę M. K. (dalej: "skarżący") na decyzję Wojewody [...] z 31 marca 2025 r., znak: IF-O.7840.1.464.2022.KMB-4 w przedmiocie odmowy po przeprowadzeniu wznowieniowego postępowania uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę zagrody rolniczej. Uzasadniając wydane orzeczenie Sąd stwierdził, że skarżący pomimo wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania wezwania nie uiścił należnego wpisu sądowego od skargi oraz opłaty kancelaryjnej za wydruk pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego. Brak uiszczenia w zakreślonym terminie należnego wpisu sądowego i opłaty kancelaryjnej uzasadniał, w ocenie Sądu, odrzucenie skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł reprezentujący skarżącego pełnomocnik domagając się jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 i § 3a p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że skarżący był wzywany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz opłaty kancelaryjnej, a tym samym błędne odrzucenie skargi wobec niewezwania skarżącego do usunięcia braków fiskalnych. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że w wysłanej do niego przesyłce z Sądu otrzymał tylko wezwanie do przedłożenia pełnomocnictwa, wskazania miejsca zamieszkania skarżącego, adresu ePUAP i numeru PESEL oraz odpis odpowiedzi na skargę. Nie otrzymał natomiast wezwania do uzupełnienia braku fiskalnego skargi. Na dowód powyższego do zażalenia załączono: kserokopię otrzymanego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi z 5 czerwca 2025 r., kserokopią otrzymanej odpowiedzi na skargę z 26 maja 2025 r. oraz osobiste oświadczenie pełnomocnika złożone na okoliczność, że nie był wzywany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. Pełnomocnik podniósł także, że w zakreślonym w wezwaniu terminie uzupełnił braki formalne skargi. W związku z powyższym skoro Sąd nie wezwał go skutecznie do uzupełnienia braku fiskalnego skargi to niedopuszczalne było jej odrzucenie z powodu nieuiszczenia należnego wpisu sądowego i opłaty kancelaryjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1, 3 i 3a p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a p.p.s.a. W przypadku braku opłaty przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis lub opłata kancelaryjna, o której mowa w art. 235a p.p.s.a., podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 i § 3a p.p.s.a.). Przepisy te są jasne, a wnoszący zażalenie nie kwestionuje ich zasadności. Z akt sprawy wynika, że w wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 27 maja 2025 r., pismami z 5 czerwca 2025 r. skarżący na adres pełnomocnika – adw. M. K. wezwany został do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi przez: złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, oznaczenia miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń strony skarżącej, nadesłanie adresu ePUAP pełnomocnika strony skarżącej, podania numeru PESEL strony skarżącej, a także do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł oraz opłaty kancelaryjnej za wydruk skargi wniesionej w formie dokumentu elektronicznego w łącznej kwocie 2,50 zł. W trzech wezwaniach do dokonania powyższych czynności wyznaczono siedmiodniowy termin, informując, że jego niedochowanie będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi wraz z odpisem odpowiedzi na skargę wysłano do pełnomocnika skarżącego w jednej przesyłce razem z odpisem zarządzenia z 27 maja 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego i odpisem zarządzenia z 27 maja 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej oraz pismami z 5 czerwca 2025 r. przekazującymi odpisy tych zarządzeń. Pełnomocnik skarżącego odebrał przesyłkę z Sądu w dniu 11 czerwca 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 36) i w zakreślonym w wezwaniach terminie, tj. do dnia 18 czerwca 2025 r. uzupełnił tylko wskazane w wezwaniu braki formalne skargi, jednak nie został uiszczony wskazany w zarządzeniu należny w sprawie wpis sądowy od skargi oraz należna opłata kancelaryjna. Trafnie przyjął więc Sąd pierwszej instancji, że skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braków fiskalnych skargi, co uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 i § 3a p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do podniesionej w zażaleniu kwestii nieotrzymania z Sądu odpisów zarządzeń o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego i opłaty kancelaryjnej oraz przekazujących te zarządzenia pism z 5 czerwca 2025 r., wskazać należy, że ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 36 akt sądowych), za którym wysłano do pełnomocnika skarżącego korespondencję sądową z 5 czerwca 2025 r., wynika, co zawierała przesyłka. Opisano tam mianowicie, że przesyłka zawiera: "o wpis, opł. kanc., pesel, adres, ePUAP, pełnomocnictwo i adres zamieszk.". Takie sformułowania niewątpliwie wskazują, że przesyłka zawierała wezwanie do uiszczenia należnego w sprawie wpisu od skargi i opłaty kancelaryjnej oraz wezwanie o nadesłanie nr PESEL, adresu ePUAP, pełnomocnictwa i adresu zamieszkania skarżącego. Zwrotne potwierdzenie odbioru wskazywało więc, co znajdowało się w przesyłce, której odbiór dokumentowało. Podkreślić należy, że przesyłka sądowa może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. post. Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2000 r., sygn. I CZ 38/00). A zatem dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (postanowienia NSA: z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 707/11, z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 2088/11). Znajdujące się w aktach niniejszej sprawy potwierdzenie odbioru (k. 36 akt sądowych) spełnia powyższe wymagania. Zaznaczyć należy także, że wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 k.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1998 r., sygn. III CZ 51/98). Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić. Tak więc to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczyniono, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia skarżącemu przesyłki w dniu 11 czerwca 2025 r. Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną. Tak więc od profesjonalnego pełnomocnika zobowiązanego do zachowania należytej staranności w zakresie prowadzonych spraw wymagane jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji w kancelarii, aby osoba odbierająca korespondencję podpisując zwrotne potwierdzenie odbioru miała na uwadze wskazany w tym potwierdzeniu rodzaj przesyłki, a następnie sprawdziła jej zawartość. Ustalenie jakiejkolwiek nieprawidłowości obligowało pełnomocnika do wyjaśnienia tej kwestii w sekretariacie Sądu. A zatem następcze, po otrzymaniu postanowienia o odrzuceniu skargi, oświadczenie pełnomocnika skarżącego o nieotrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego nie może podważyć prawidłowości doręczenia przesyłki. Ponadto o wysłaniu do pełnomocnika skarżącego w przesyłce sądowej z 5 czerwca 2025 r. odpisów zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z 27 maja 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz opłaty kancelaryjnej, w których zakreślono termin uzupełnienia braków fiskalnych skargi oraz wskazano skutki nieusunięcia tych braków, świadczy dodatkowo sporządzenie w dniu 5 czerwca 2025 r. pism przekazujących odpisy tych zarządzeń (k. 34 i 35 akt sądowych), jak też umieszczenie przez urzędnika sądowego na ww. zarządzeniach z 27 maja 2025 r. adnotacji o wykonaniu tych zarządzeń w dniu 5 czerwca 2025 r. (k. 31, 32 - verte akt sądowych). Dodatkowo na pismach z 5 czerwca 2025 r. przekazujących odpisy ww. zarządzeń, a także na wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi, którego otrzymania pełnomocnik skarżącego nie kwestionuje, znajduje się pieczątka "Przekazano do Biura Podawczego dnia -5-06-2025", co potwierdza wysyłkę tych pism pełnomocnikowi skarżącego w jednej przesyłce w dniu 5 czerwca 2025 r. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał okoliczności zaprezentowanych w uzasadnieniu zażalenia za wystarczające do podważenia prawidłowości doręczenia przesyłki, a tym samym do niezasadnego odrzucenia skargi. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.