II OZ 1762/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 17/25, w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 października 2024 r., znak: KOA/3774/Ni/24 w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 17/25, wydanym w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 29 października 2024 r., znak: KOA/3774/Ni/24 w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a."), odrzucił skargę, jako nieopłaconą. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 9 czerwca 2025 r., doręczonym przy piśmie z dnia 18 czerwca 2025 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do skarżącej o uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 200 zł – w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu został doręczona dnia 30 czerwca 2025 r. dorosłemu domownikowi, synowi skarżącej – D. N. (k.16 akt sądowych). Termin do uzupełnienia braku fiskalnego upłynął zatem 7 lipca 2025 r. (poniedziałek). Skarżąca dnia 25 czerwca 2025 r. uiściła kwotę 100 zł na poczet wpisu sądowego (k. 18 akt sądowych), a następnie dnia 8 lipca 2025 r. a zatem po upływie 7-dniowego terminu uiściła kwotę pozostałych 100 zł (k. 39 akt sądowych). To z kolei, w ocenie Sądu I instancji, prowadziło do odrzucenia skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Zażądała uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego (uzupełnionego) i rozpoznania sprawy co do meritum z uwagi na rażąco nieproporcjonalne stosowanie wobec niej prawa. W uzasadnieniu zażalenia wskazała m.in., że pierwotnie, na etapie wstępnej oceny skargi, Sąd w piśmie dotyczącym odmowy zwolnienia od kosztów sądowych błędnie wskazał, że wymagana opłata wynosi jedynie 100 zł. Działając w dobrej wierze, skarżąca uiściła tę kwotę w dniu 25 czerwca 2025 r. Natomiast dopiero późniejsze wezwanie z dnia 30 czerwca 2025 r. (doręczone po uiszczeniu pierwszej części kwoty) ujawniło rozbieżność i nałożyło obowiązek uiszczenia łącznej kwoty 200 zł. Stwierdziła, że taka sekwencja sprzecznych komunikatów wprowadziła ją w błąd i spowodowała dezorientację co do rzeczywistych wymogów formalnych. Z kolei tak minimalne opóźnienie w uiszczeniu wpisu nie spowodowało, jej zdaniem, żadnej szkody dla Skarbu Państwa ani nie opóźniło postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i § 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Z akt niniejszej sprawy wynika, że zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu od skargi zostało prawidłowo doręczone skarżącej w dniu 30 czerwca 2025 r., w trybie określonym w art. 72 § 1 p.p.s.a. Siedmiodniowy termin do wykonania tej czynności upływał zatem z dniem 7 lipca 2025 r. Co więcej, wbrew twierdzeniom zażalenia, już w chwili doręczenia odpisu zarządzenia, kwota wpisu w wysokości 200 zł nie budziła żądnych wątpliwości (k. 14 akt sprawy), a w samej treści zarządzenia Sąd I instancji dodatkowo wyjaśnił, że zarządzenie wzywające do wpisu zostało skierowane do skarżącej w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy (pod sygn. akt VII SPP/Wa 2/25). W sprawie nie zaszła zatem sytuacja, w której to sytuacji skarżąca uiściłaby bez wezwania wpis sądowy w niższej wysokości niż wpis należny, a Sąd skierowałby do niej zarządzenie wzywającego do jego uzupełnienia ze wskazaniem, że zapłacona kwota nie jest wystarczająca. Tylko bowiem w takiej sytuacji Sąd miałby obowiązek określić prawidłową kwotę całego wpisu do skargi i jasno oznaczyć jaka część pozostała do zapłacenia (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2022 r., sygn. akt II GZ 349/22, Legalis nr 2750735). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie zatem Sąd I instancji odrzucił skargę ze względu na to, że w wyznaczonym terminie, mimo prawidłowego doręczenia wezwania, prawidłowo podanej w jego treści kwoty wpisu i oznaczenia rygoru w przypadku nieterminowego uiszczenia wpisu, a także pouczenia skarżącej o sposobie i trybie zaskarżenia zarządzenia, skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi w wymaganym terminie w pełnej wysokości, co jednoznacznie wynika z dwóch, zamieszczonych w aktach sprawy, potwierdzeń z Rejestru Opłat Sądowych WSA w Warszawie (k. 18 i k. 39). Jedynie dodatkowo należy wyjaśnić skarżącej, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje wniosków o przywrócenie terminów do dokonania czynności procesowych w oderwaniu od przedmiotu składanych przez strony zażaleń. W niniejszej sprawie przedmiotem zażalenia było postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu jej braków fiskalnych, a nie odmowa przywrócenia terminu do dokonania czynności przed WSA w Warszawie, czy też odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu przez Sąd I instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.